08/07/11

Η αθεια είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακο...ισαξιο ενός καλοσχηματισμενου στήθους ,δυνατό σαν σμιλεμενο σώμα,μεθυστικο σαν το άρωμα της ηβης...διανοητική Ρώμη,θάρρος στεντοριο,ματιά που κοιτάνε κατάματα τον ήλιο...αυτά κατοικούν στην αθεια

Προσμονη

Το χωμα χωρις νερο

γινεται ανυδρο

ξερο

γεματο ρωγμες και αυλακια

Το σωμα μου χωρις το σωμα σου

προσδοκα την πρωτη βροχη

σαν κατι παραπανω από λυτρωση.

Πασχα με τον Κατουλλο

Αυτο το πασχα αγκαλια με ποιηματα του Κατουλλου….

Η ποιηση του…αδιστακτη εκει που εβλεπε ασχημια…

τρυφερη για την αγαπημενη του Λεσβια.

Λιγες δεκαετιες π.Χ ο Κατουλλος εφραφε…

…για την  ερωτικη καυχησιολογια του Αιμιλιου...

Στομα και κωλος του Αιμιλιου στη βρωμα δε διαφερουν

Παντα,μα τους θεους αυτή τη γνωμη ειχα.

Μητε το ένα παστρικοτερο,μητε πιο βρωμικος ο άλλος,

μα καπως καθαροτερος και συμπαθης ο κωλος

βλεπεις δεν εχει δοντια.Το στομα του όμως εχει

δοντια τετραπηχα,ουλα σαν σκελετο από καρο

και επιπλεον ανοιγμα σαν το μουνι φοραδας

που κατουρα ορθανοιχτο στο θερινο λιοπυρι.

Αυτος λοιπον είναι ο γαμιας που κοβεται για γοης?

Τι δεν τον παν στο μυλωνα να κανει το γαιδουρι?

Δεν συμφωνειτε πως γυναικα που θα πηγαινε μαζι του,

και δημιου θα’ταν ικανη χεσμενο πισινο να γλυψει?

Στον Αυρηλιο και τον Φουριο που τον κατηγορησαν για παθητικο…

Θα σας πηδηξω και το στομα θα σας κλεισω,

Αυρηλιε θηλυκε και Φουριε κιναιδε.

Τι το νομισατε,πως ειμαι καμια αισχυντηλη,

επειδη γραφω παθιαρικα στιχακια?

Ο ιεροφαντης ποιητης πρεπει αγνος να στεκει,

μα οι στιχοι του δεν εχουν τετοια αναγκη

και τοτε μονον εχουνε σπιρταδα και κομψοτητα,

παθιαρικοι και τσουχτεροι σαν είναι,

και όταν μπορουν ποθους να ξεσηκωνουν-

Δεν λεω στα παιδια αλλα σ’αυτους τους μαλλιαρους

που ντουρο μια μαρκουτσι δεν δουλευουν.

Εσεις,μια και διαβασατε για τις πολλες

Χιλιαδες των φιλιων μου,με εχετε για αντρακι?

Θα σας πηδηξω και το στομα θα σας κλεισω.

Για τις σεξουαλικες προτιμησεις του Γελλιου….

Δεν ξερω Γελλιε,τι να πω γι’αυτά σου τα χειλακια

που από ροδαλα σαν χειμωνιατικο ασπρουλιαζουν χιονι

ως ξεπορτιζεις την αυγη ή το απογευματακι

ξυπνωντας από τον γλυκο καλοκαιριατικο υπνο.

Δεν ξερω τι είναι βεβαιο.Μα μηπως είναι αληθεια

ότι σου σερνουν πως ρουφας παλουκι αντρικο?

Σιγουρο πια,του Βικτωρακου τα αδειανα λαγγονια το φωναζουν

και τα βαμμενα χειλη σου απ’τα υγρα που αρμεγεις

Για την δυσωδια του Ρουφου….

Μην απορεις που ουτε μια γυναικα δεν γουσταρει

Ρουφε,τα τρυφερα της σκελη να σου ανοιξει,

οσο κι αν προσπαθεις με ακριβα φουστανια να τη ριξεις

ή με δωρακια διαφανουλικα πετραδια.

Φημη κακη χαλαστρα σου τα κανει.Και να τι λεει:

Στις βαθουλες μασχαλες σου εδρευει απαισιος τραγος.

Αυτόν φοβουνται,όχι αδικα,γιατι είναι ένα κτηνος

πανασχημο κι οι ομορφονιες μαζι του δεν πλαγιαζουν.

Λοιπον,ή την απαισια μαστιγα ξεπαστρεψε της μυτης

η παψε να απορεις που ολες σε αποφευγουν

Για την ερωτικη εμμονη του που ακουγε στο ονομα Λεσβια…

Ζωη,Λεσβια μου,κι αγαπη μεταξυ μας

κι  οσο για τη μουρμουρα των πικροχολων γεροντων

καρφακι ας μη μας καιγεται.

Ο ηλιος παει στη δυση του και παλι πισω θα’ρθει

μα η λιγοστη ζωουλα μας απαξ και βασιλεψει,

νυχτια μας μενει ατερμονη για να την κοιμηθουμε.

Δωσ’μου λοιπον χιλια φιλια και εκατο ακομα

και αλλα παλι χιλια κι ακομα εκατο

και δωσμου χιλια αλλα και απανωτα εκατο,

Ετσι αφου πολλες τα κανουμε χιλιαδες

λογαριασμο δεν θα’χουμε από το μπερδεμα τους

και κανεις φθονερος δεν θα μπορει να μας ματιαξει

οταν γνωρισει πως τα φιλια μας είναι αναριθμητα

Το υπεροχο…

Σπουργιτη,γλυκα της κοπελας μου

παιχνιδι της και κορφοκρατημα της

που τα’ακροδαχτυλακι της σου δινει,όταν ορεγεσαι,

και σου ξυπναει τσιμπηματα του παθους,

Κάθε που η πωθητη πανωρια μου γουσταρει

-δεν ξερω τι αγαπητο-να παιξει

παραμυθητικον μικρον της θλιψης της,

πιστευω  πως τοτε καταλαγιαζει η μεγαλη καψα της.

Ας ηταν να επαιζα και εγω μαζι σου,όπως εκεινη,

Να ελαφρωθω από τις ψυχοφθορες εγνοιες.

Και το ακομα πιο υπεροχο...

Στα ματια μου θεος θαμαζει εκεινος

κι αν είναι οσιο,κι από θεος πιο πανω

εκεινος που αντικρυ σου στεκει και ολοενα

σε βλεπει και σε ακουει

καθως γλυκογελας

Αλιμονο σε μενα

τα λογικα μου φυγανε,γιατι,Λεσβια

μολις σε ιδω δεν μου απομενει

λαλια στο στομα,

Παγωνει η γλωσσα μου και σ’όλα μου τα μελη

λεπτη μαινεται φλογα,τα αυτια μου

τιντινιζουν,νυχτια καλυπτει διδυμη τα ματια.

Η αδρανεια Κατουλλε,οχληρη σου είναι.

Από αδρανεια αναπηδας και γαυριας υπέρβολα.

Η αδρανεια βασιλιαδες πριν και ευτιχισμενες εσβησε πολιτειες.

Για τον υποψηφιο εραστη Κοιντιο της Λεσβιας…

Κοιντιε, αν θες ο Κατουλλος να σου χρωστα το φως του

ή ότι πιο αγαπητο και από το φως του εχει,

τοτε μην του στερεις ότι αγαπαει σαν φως του

ή πιο αγαπητο και απ’το φως του εχει.

Για τον αντρα της λεσβιας παριπαικτικα..

Η Λεσβια στον αντρα της μπροστα ένα σωρο μου σερνει

κι εκεινος ο χαζος χαιρεται με ολη την καρδια του.

Μουλε κοιμασαι?Αθωα θα’ταν μονο αν δεν μιλουσε.

Τωρα που αυτή γρυλιζει και με βριζει,

οχι μονον με σκεφτεται,αλλα,το πιο ερεθιστικο,

είναι και θυμωμενη.Αυτο θα πει πως καιγεται και βραζει.

21\04\11

Δεν ξερω τι πραγματικα εμαθα

υστερα απο τοσα χρονια...

με τον ιδιο πια τροπο πεφτω

στα ιδια παθη τυλιγομαι

τα ιδια λαθη μυρηκαζω.

Δεν ξερω τι πραγματικα εμαθα

ισως να ντυνω την πτωση με τεχνη

ισως με περισσοτερο βαθος

αλλα και παλι

το ιδιο τσακιζω τα γονατα μου.

20/04/2011

Μνημη

σκυλα,

παιρνεις εικόνες

παιρνεις τους ήχους,

την όσφρηση...

Και όταν δεν έχει μείνει τίποτε άλλο

όταν δεν έχω που αλλού να ακουμπησω

κλεβεις την αίσθηση της επιδερμιδας

και των βλεννογονων

για να μ´αποτελειωσεις.

Σκοπος

Οχι για να με θαυμασει καποιος...ουτε για το αν και ποσο ωραια γραφω...Να με καταλαβει καποιος,λιγο...και γιατι οχι,πολυ...αυτο εδω ελπιζω

Ισως..

Η αγαπη ελαχιστη σχεση με την ειλικρινεια εχει...η ειλικρινεια ειναι η προφαση των αδαων...πανω και περα απο αυτη ειναι να μην προκαλεσουμε πονο..αυτο δεν ειναι λιγο...μαζι με μια βαθια αισθηση τρυφεροτητας τα παντα ειναι...

06\04\11

Οι <<κακοι>> στις σαπουνοπερες

απολυτα

μοχθηροι,υποκριτες,δολοπλοκοι,κομπεξικοι

αυτοι οι σκοπιμα κατασκευασμενοι

να αντιπαθει ολος ο κοσμος

εχουν κατι το εξαιρετικα

καταδικασμενο και τραγικο.

Ειναι προδιαγεγγραμενο να αποτυχουν,

να χασουν

υπαρχουν για να χασουν

ο χρονος τους ειναι μετρημενος

η ηττα τους σιγουρη.

Σας θυμιζει κατι αυτο?

ΘΕΟΙ

ΘΕΟΙ


Αυτοι που σε ελκυουν

το πεδιο της εκμηδενισης σου

Αυτοι που σε ελκυουν

ισοβιοι δικτατορες σου

Από φιλοσοφος ηλιθος

και από ποιητης μουγγος

καθως χανεις τον ελεγχο

απτ’την πρεζα της γοητειας τους

Αυτοι που σε ελκυουν

σε κονιορτοποιουν

σε κατακερματιζουν και σε σκορπουν

Μπροστα τους δεν Εισαι

αυτοι μονο Είναι

Εσυ θαυμαζεις

θαυμαζεις

σαν μια απροσωπη

σαν μια χωρις ψυχη μασκα

το λιγο και ανεπαρκες(γιατι μεσα σου ξερεις )

που αντικρυζεις

Ζητας απ'το κρασι τους

βουλιμικα

Πεφτεις στα ποδια τους ξεδιαντροπα

εκπλιπαρωντας για μια στιγμη μαζι τους

Με φοβο και ντροπη

μη σε δουν

οι αλλοι

οι λιγοι

ο ενας

που εσυ μαγευεις και εισαι ο θεος του.

18/03/11

Σε επλασα

και τωρα στρεφεσαι εναντιον μου,

με καταδιωκεις πετωντας βελη παλια μου λαθη

Το δημιουργημα καταδιωκει τον δημιουργο…

Νιωθω λιγο σαν το δρ Φρανκεσταιν

αραγε να εδειξα και εγω απληστια?

Σε παρατηρω και απορω

αλλα γνωριζω…

Οτι δημιουργησα δημιουργησα

τωρα δεν πιανει πια ο λογος μου

τωρα ο πηλος εφυγε απο τα χερια μου

ακολουθει το δικο του δρομο

και ετσι πρεπει….

Στο τελος του δρομου θα ξανασυναντηθουμε

και κατι απ΄τις χαρακιες του σωματος σου

θα θυμιζει ακομα τις αιχμες των νυχιων μου.

ΠΟΙΑ ΝΑ ΣΑΙ ΕΣΥ

ΥΠΕΡΟΧΟΣ  ΣΟΥΓΙΟΥΛ

Ωδη σε μια αγνωστη,αληθεια ποια εισαι εσυ?

04/03/11

Περιεργο πραγμα που ειναι η ζωη...

και ο φοβος

το μονο που εχω να κανω

να μπω κατω απο τα σκεπασματα....

μορφινη και οπιο δεν δινουν σε αυτους που πονουν?

να κοιμηθω

να κοιμηθω.

11/02/111

Χανκ,

σου υποσχομαι....

θα κανω οτι μπορω

και οτι δεν μπορω

<<να διαψευσω τις πιθανοτητες>>

κοιτωντας τη ζωη

σαν να κοιτω ενα πυρακτωμενο αστρο

Η ΑΛΚΜΗΝΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑ

<<Ο μυθος της Αλκμηνης,του Δια και του Αμφιτρυωνα,αυτου του περιεργου τριγωνου γυριζε καιρο στο μυαλο μου,ωσπου ενα βραδι η Αλκμηνη μου εκμυστηρευτηκε πως ηθελε πια να αποκαταστησει την αληθεια.Ετσι λοιπον γεννηθηκε αυτη η σκεψη...>>  

 Διεταξες τον ηλιο να κρυφτει απ’το στερεωμα,

και εγω τρεις νυχτες σε αγαπησα

με αληθεια,ψευδαισθηση και επιθυμια.

Λενε πως ταχα παιρνοντας τη μορφη του αντρα μου

με γελασες.

Αλλα εγω γνωριζω.

Όχι,

οχι γιατι εμοιαζες του Αμφιτρυωνα

Αλλα διοτι δεν εμοιαζες σου δοθηκα.

07/01/11

Kαταδικασμενοι,γεματοι ονειρα...

απεγνωσμενοι,γεματοι ματαιωσεις...

ανεπαρκεις..

ανεπαρκεις,

πανω απ'ολα ανεπαρκεις ,

κοιταμε με απoρία τον αδειο,

απειρο χρονο που πρεπει να γεμισει

ΛΕΞΕΙΣ

Ηταν αυτες που εμφανιστηκαν

αβιαστα ή μετα απο μαχη.

Αυτες που ελαμπαν

πιο ομορφες απ'ότιδηποτε

καθως τις πληκτρολογουσες

ή τις εγραφες σε ενα κομματι χαρτι.

Κυοφορηθηκαν απο τη γεννηση σου

πλαστηκαν απο την παραμικρη λεπτομερεια

και ηταν εκει για εσενα οταν επρεπε

σε ενα ποιημα,σε μια σκεψη.

Ηταν οι λεξεις που σε λυτρωσαν


Και οι αλλες.

Αυτες που δεν βγαινουν

δεν ερχονται,

νιωθεις ειναι καπου εκει

αλλα και δεν ειναι

τριγυριζουν

αλλα δεν φανερωνονται,

περιτεχνα κρυβονται

διαλεξαν το σκοταδι

σε αρνουνται

(ομως ξερεις καλα

ειναι και αυτες δικες σου.)


Που και που καποια τιναζεται

σαν το ψαρακι λιγο εξω απο το νερο

-δεν προλαβαινεις να την αναγνωρισεις-

και πεφτει ξανα στην ανυπαρξια. 


Σκιες φαντασματων που

σε πονανε και σε στοιχειωνουν.

15/12/10

Αυξανομενη ανεργια


Το μεγαλυτερο προβλημα

με την ανεργια

είναι πρακτικα ότι καποιος

απλα δεν εχει πια αυτά τα χρωματιστα χαρτακια

που χρειαζεται για να ζησει

(ακομα θυμαμαι το σφιξιμο και την μελαγχολια

που ενιωθα σαν ειχα διπλα μου έναν ανεργο

τον καιρο που εργαζομουν.)


Το ακομα μεγαλυτερο προβλημα όμως είναι

οτι δυστυχως

οι ανθρωποι εχουν αναγκη το δυναστη τους…

Ο σκουπιδιαρης

ο γιατρος

η γυναικα που πλενει τα οστα στο νεκροταφειο

ο νεαρος που τυλιγει πιτες

ολοι αυτοι

και τοσοι αλλοι

σιχαινονται -αλλα

αδυνατουν να ζησουν χωρις -τη δουλεια τους.
(Ελαχιστοι-τυχεροι αυτοι που παιρνουν χαρα και δημιουργια)


Ακομα και ο τελευταιος παρακμιακος υπαλληλος

χωρις ισως να το σκεφτεται συνειδητα

αυτοπροσδιοριζεται

κοινωνικα

υπαρξιακα

από αυτό το τιποτα που κανει.

Αυτό το τιποτα σιγα σιγα γεμισε ολη του τη ζωη,

ετσι πια υπαρχει και αναπνεει και δεν γνωριζει άλλο τροπο.


Αφαιρεσε από έναν ανθρωπο τη δουλεια του

δωσ’του ένα κανονικο μισθο και απλετο χρονο

και είναι σαν να τον σκοτωνεις….

Χιλιαδες ευκαταστατοι νεοτατοι συνταξιουχοι

λιωνουν στους καναπεδες των ψυχιατρων

η απλα στους καναπεδες των σπιτιων τους.



Ειμαστε αδυναμοι

πολλοι αδυναμοι

για να μην ειμαστε η δουλεια μας.


Λιγοι οι δυνατοι

που ΕΙΝΑΙ

υπο οποιαδηποτε συνθηκη.

22/11/10

Υπαρχουν καποια περιεργα συναισθηματα που θα ελεγες ότι σε κατατρεχουν όλα τα δευτερολεπτα από τοτε που αρχισες να υπαρχεις,σαν backround  ζωης,σαν σταθερο καδρο στον πινακα των χιλιαδων ημερων. Ειναι παντα εκει,απροσκαλεστα, ανεπιθυμητα, σαν κορακια πανω σε δεντρα,περιμενουν…υπαρχουν και αλλα συναισθηματα,φωτοβολιδες,σαν πιτσιλιες φωτος αλλα δεν θα μιλησω για αυτά….

Θα μιλησω για το μαυρο…για το πιο μαυρο από όλα ,το φοβο.

Δεν θυμαμαι ποτε τον πρωτογνωρισα ..τι σημασια εχει?.

Στην αρχη ηταν  απλο…πισω από τον φοβο υπηρχε καποια αιτια….ενα σκοτεινο μερος,το αυστηρο βλεμμα του πατερα,η αποτυχια,το ενεκπληρωτο,οι χειροδυναμοι νταηδες στην παιδικη ηλικια,η ανοησια,η πικρια,το μελλον,η ανια…ηταν απλο....μπορουσες να δωσεις μια ομορφη μαχη,καθε αιτια μπορουσε να γινει το πεδιο της μαχης σου.

Υπηρξε ομως καποια στιγμη-ποια?δεν θυμαμαι-που η αιτια δεν χρειαζοταν πια …δεν υπηρχε καποιος συγκεκριμενος λογος και εκει γεννηθηκε ο ελευθερος φοβος ,ο φοβος χωρις αιτια.Χα!ελευθερος….ο πιο επικινδυνος από ολους.

Φοβαμαι,
φοβαμαι,
φοβαμαι,
θα μπορουσα να το γραψω σε τοιχους,στον ουρανο,στο δερμα μου….
θα μπορουσα να σχηματισω αυτή τη λεξη με τα ουρα μου,με τον εμετο μου πανω σε μια παχια αμμο.
ΦΟΒΑΜΑΙ…
τη μερα καθως δενω τα κορδονια μου,τη στιγμη που ανοιγω το παραθυρο,τωρα που πατω τα πληκτρα,καθως το χερι μου γερνει στο πηγουνι μου και ένα από τα δαχτυλα χαιδευει τα γενια μου

Φοβαμαι ετσι που οι απανταχου χεστηδες θα με ανακυρηξουν βασιλια…και το περιεργο!νιωθω πως γραφοντας όλα αυτά,εκφραζοντας αυτή την αδυναμια γινομαι πιο δυνατος.Οχι,δεν εχω αυτάπατες πως θα φυγει ο φοβος.Αυτος ποτε δεν φευγει…εκει..εκει..με κοιτα σιωπηλος…ξερει..γνωριζει καλα

O Shakespeare ελεγε πως οι δειλοι πεθαινουν πολλες φορες πριν το θανατο τους.Οχι,οχι δεν φοβαμαι απο δειλια,δεν ειμαι δειλος-αν και σιγουρα υπαρχουν στιγμες-δεν χρειαζεται να εισαι δειλος για να υπαρχεις και να αναπνεεις...και εγω φοβαμαι ετσι...οπως υπαρχω και αναπνεω...

Οι ανθρωποι αδιαμφισβητητα ειναι περιεργα οντα.Δεν μπορουν ουτε φοβο να νιωσουν με λιγη αξιοπρεπεια,όλα,όλα τα λερωνουν με  την ψευτια τους.Φοβουνται τα πιο παραξενα πραγματα.Δεν τους καταλαβαινω,και γιατι αραγε θα επρεπε?Υπαρχουν ατομα γυρω μας-θα τους βρεις παντου- που φοβουνται το θανατο,τις τριχες από γατες,τα βρωμικα πομολα,τον καρκινο,τα μονα ζευγαρια από καλτσες,τον ηχο του ανεμιστηρα,τα καπακια από bic στυλο,το αφεντικο τους,την επιδοση τους στις γκομενες,αντρες που φοβουνται μηπως βγαλουνε μουνι ή γινουν πουστηδες και ένα σωρο αλλα πραγματα…αν το καλοσκεφθεις μπορει κανεις να φοβαται τα παντα….αρκει να φανταστει ή να επινοησει ένα καλο λογο για αυτό.

Λενε πως ο φοβος είναι η φυσιολογικη αντιδραση ενός οργανισμου σε πιθανους ή υπαρκτους κινδυνους,ενας μηχανισμος που αυξανει τις πιθανοτητες επιβιωσης…αλλα τετοιο υγιη μηχανισμο μπορει κανεις να συναντησει μονο εκει οπου δεν υπαρχει το τερας της φαντασιας,δηλαδη στα ζωα.Αχ,η φαντασια….

Ενα  αλλο κλισε.... για να ξεπερασεις καποιο φοβο σου,πρεπει να ενδωσεις σε αυτόν,να βυθιστεις μεσα του,να τον κοιταξεις  καταματα…αλλα πώς να αντιμετωπισεις προσωπο με  προσωπο ένα φαντασμα,κατι που εχει κατακλεισει περα για περα κάθε μοριο της πραγματικοτητας σου….

Γιατι τα γραφω όλα αυτά?Μα δεν καταλαβαινετε,για απλα φοβαμαι.

Θυμαμαι  ένα αρχαιο σοφο να λεει πως δεν πρεπει να φοβασαι τα πραγματα που μπορουν να αλλαξουν και τα πραγματα που δεν μπορουν.Τι σοφισμα,τι ψευτικο!!Μου ερχεται να ξερασω η να πεθανω απο τα γελια…

Τρεμω..τρεμω τη στιγμη-αν..αν ερθει…- που ο πιο πιστος συντροφος μου,ο φοβος θα με εγκαταλειψει και θα ερθει αυτό που οι αφελεις ονομαζουν γαληνη…ετσι που εμαθα να ζω υπο το κρατος του-όπως λενε- πως θα αντεξω μονάχος….

11/11/10

<<Νιωθω οτι δεν μπορουμε να υπονειμουμε
κι αλλες απο αυτες τις δεινες ωρες>>  Β.ΓΟΥΛΦ


Το προβλημα δεν ηταν ποτε τα χρονια

ολα αυτα που περασαν

ουτε αυτα που θα ερθουν

ουτε καν η ιδια η ζωη...

Δεν εχουμε μαθει να σκεφτομαστε με προοπτικη

μεγαλης χρονικης κλιμακας,

ολα αυτα αποτελουν αφηρημενες εννοιες για το μυαλο μας.

Το βασανο ειναι οι ωρες

τα λεπτα

η ιδια στιγμη

που περνα και δεν περνα

αυτο το δυσκινητο σαλιγκαρι του παραλογου

που βαρια

μας καταπινει

και μας ξερναει

ποτε αλλαγμενους

και ποτε απαραλλαχτους.

Φυλακισμενοι....

στις ωρες....

στο παρον.

06/11/10

Στοχαζομαι πανω στον ανθρωπο χωρις σκοπο

Αν ποτε μπορει να υπαρξει ετσι

λογω καποιας αδιαφοριας

ή ανελπιδης προσπαθειας για μια αλλη ελευθερια....


Φαινεται οτι ειμαστε προγραμματισμενοι για τον σκοπο,

τον στοχο

το σχεδιο.


Αλλα τι υπεροχο

και επικινδυνα αγριο

οταν επιτευχθει το τυχαιο

το σοφα τυχαιο

αυτο που δεν βασιζεται σε αιτια

ή σε βεβαιοτητες.


Ειναι ενα αλογο χωρις αναβατη

Ποιος κεντριζει με τα σπιρουνια

Ποιος κρατα τα γκεμια?

Χωρις προορισμο ταξιδευει μονο του

σε ανοιχτο ουρανο


Ποσο,και πως μπορει κανεις να ζει ετσι?