Το τελευταιο σημειο

Το τελευταιο σημειο

Ενας από αυτους τους ανθρωπους

που περνανε για λιγο από τη ζωη μας

αλλα που και που τους θυμομαστε μου ειχε πει

<<Για τις δυσκολες καταστασεις εχω ένα κουτακι

Όταν χανω την ελπιδα μου το ανοιγω

και κοιταω μεσα σε αυτό όλα τα βραβεια ,αριστεια,διπλωματα

 εχω μαζεψει στη ζωη μου.

Να, αυτό μου δινει δυναμη και κουραγιο>>

Μου εκανε εντυπωση τοτε και σκεφτηκα

 ποσο καλο θα μου εκανε να ειχα ένα τετοιο κουτι,

από τι ξενυχτια,δακρυα,απελπισια θα με ειχε γλιτωσει

Τωρα στο τελευταιο σημειο  της αντοχης μου,

σκεφτομαι ολους τους ανθρωπους

που καποτε νομιζαν πως εφτασαν στον πατο

και με πιανει πικρο γελιο.

Δεν υπαρχει αυτό το σημειο

υπαρχει πιο κατω και από το κατω

αλλα το ζητουμενο είναι ο τροπος που ανακαλυπτει κανεις

για να αντεξει λιγο ακομα…

Οι ανθρωποι δεν φτανουν,

ποιος να καταλαβει και τι…

Μονο η εικονα της μητερας ανακουφιζει

στο τελος μονο αυτή μενει..
να χτυπας δυνατα τα πληκτρα παιζοντας χατζιδακι...

καποια λιγα βιβλια..

ελαχιστα’

αυτά που παρηγορουν

Καβαφης,σοπεναουερ,δημου,dawkins…

και αυτή η λυτρωτικη αισθηση ότι εισαι μερος του ολου

της φυσης

πως ο πονος σου

είναι κατι φυσικο όπως η βροχη

αυτή η ασημαντοτητα

περιεργως

ανακουφιζει

επουλωνει

δροσιζει

δροσιζει.

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ
Ειναι 80 χρονων.
Περπατα χωρις να σκεφτεται
τι του επιφυλασσουν τα λιγα χρονια.
Παλια αν τον ρωταγες θα σου ελεγε πως θα ηθελε
τουλαχιστον να μην πονεσει το σωμα του.
Τωρα σαν να μην τον νοιαζει πια.
Παει λιγο καιρος που πεθανε η συντροφος του ..
Τελευταια φορα την ειδε να την κατεβαζουν
δεν ξαναπηγε,την αποχαιρετησε..
Δεν την θυμηθηκε σε καμια προσευχη,
δεν πιστευει σε προσευχες...
Εχει θυμωσει με το θανατο που του πηρε εκεινη
και σε λιγο θα του παρει το πιο σημαντικο δημιουργημα του
τον εαυτο του.
δεν συμφιλιωνεται,νιωθει οργη,
πετα χωμα στον ηλιο να τον τυφλωσει...

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

Σκέφτομαι τον Δαρβινο στο θάνατο της μικρής του κόρης 
και πονα η καρδια μου.
Αυτός να κοιτα αγερωχα την άβυσσο 
και η γυναίκα του να προσκυνα εικονες...
Θα μπορούσα άραγε να μοιραστώ τη ζωη μου
με μια πιστη;
Θα μπορούσα άραγε να περπατησω όλο αυτόν τον δρόμο με συνοδοιπόρο κάποια που πιστεύει σε φαντάσματα;
Που στις εσχατιες της υπαρξιακης της αγωνίας σκύβει το κεφάλι;
Θα μπορούσα να νιώσω έλξη για εκεινη
που δεν είναι ελεύθερη αλλα δούλη;
Αν την αγαπούσα θα ανεχομουν την δεισιδαιμονια;
Εγω που σαν άλλος δραπέτης απο το σπήλαιο του Πλάτωνα
θέλω να μεταδωσω φως
θα αντεχα τέτοιο σκοτάδι;

2/01/2013

To κακο με την προδοσια δεν ειναι η ιδια η πραξη
αλλα η αυταπατη που αφεθηκες να ζησεις.
Εκει το αυτομαστιγωμα
και εκει η αυτολυπηση
Και το τοσο γυμνασμενο σου μυαλο
στεκει αστειο σε αυτά που δεν εβλεπε.
Ο άλλος εχει τη λιγοτερη ευθυνη
τοσα μπορουσε
τοσα εκανε….
από αναγκη
δολο ,δειλια
η οτιδηποτε άλλο ανθρωπινο.
Είναι πως καπου καπου ξεχνας
λες αυτος θα είναι αλλιως
και βυθιζεσαι σε αυτό που θα ηθελες.
Όμως και αυτος φτιαγμενος
από το υλικο που εισαι και εσυ
και από το οποιο ελαχιστα προκυπτουν
που να αξιζουν τον κοπο….

20/01/2013

Υπαρχει μια ποιητικη διασταση στην αυπνια.Ως φυλακας της νυχτας που αποσυρεται, νιωθοντας πως εκπληρωσε το καθηκον του,με τις πρωτες ακτινες του ηλιου.....

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Για σένα το γράφω,που έχεις παει στο Ηράκλειο μονη...
Πόσο θα θελα να μουν μαζι σου τώρα ...
θα περπατουσαμε τους ίδιους δρόμους ,
ακούραστα θα περπατουσαμε...
Τείχη,κούλε,πεζόδρομοι,γευσεις,
και εκείνα τα μέρη που εμείς ξέρουμε μόνο
αλλα σημαίναν πολλα...
Αλλα ίσως δεν θέλω τόσο να έρθω τώρα,
όχι έτσι που εγινα και αλλαξα,
όσο το ακατόρθωτο,
να επίστρεψω εκει γυρίζοντας το χρόνο πίσω
σαν τότε...
Δεν είναι ότι ήμουν ευτυχισμένος
αλλα ήμουν περίεργα ζωντανός
με λιγότερο προδοσία
περισσότερη ανεμελια και ονειρο.
Θέλω να ξαναδώ την πόλη με εκείνα τα ματια
όχι με αλλα
ποτε με αλλα,θα είναι ξένη.
Όχι η ιδια η πόλη....
αυτο που έβλεπαν τότε τα τα ματια
μου λείπει!

Παραδοξο

ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Μονο οποιος μπορει να διανοηθει τη ζωη χωρις τον συντροφο του
μπορει να τελικα να εχει μια υγιη σχεση
και τελικα να ζησει μαζι του.

31/12/12

Καθώς σε μια συζήτηση να βρεθεί έναν άξιος συνομιλητής
 είναι πράγμα σπάνιο εώς απίθανο
 ο μόνος λόγος να εμπλακεί κανεις σε μια τέτοια ψυχοφθορο διαδικασία
 θα ηταν αν είχε σκοπό το σεξ...
όμως δεν αργεί ένας σκεπτόμενος άνθρωπος να καταλαβει
 ότι ελάχιστες γυναίκες εκτιμούν τη σωστή σκέψη
 και απο αυτές η πλειοψηφια θα βρει άλλους λόγους να σε απορρίψει .

ΣΦΑΛΜΑ

ΣΦΑΛΜΑ


Αυτός που απογοητευεται απο τους ανθρώπους
έχει διαπράξει πρώτα το σφάλμα της γοητειας.

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

Στην προσπαθεια τους για χειραφετηση
μπερδευουν την ελευθερια με την χυδαιοτητα
και την ισοτητα με τη ισοπεδωση...

Θελουν να βριζουν σαν αντρες
να φτυνουν σαν αντρες
και στο τελος να πηδανε σαν αντρες...
Μη μπορωντας να ελευθερωθουν
μετατρεπονται σε ενα αφυλο πλασμα
χωρις ψυχη
σκοτωνονοντας τη θυληκοτητα τους.
Στερημενες,καταπιεσμενες
οδηγουνται στην υπερβολη μηπως εκει χορτασουν.
Καπου καπου τις συμπονω
καποιο ανασφαλες αρρεν θα
τις τραυματισε καιρια ....
Ομως γλυκεια μου
εκει που λες ενα << στα αρχιδια μου>>
χανεται ο κοσμος μου
και κυριως η στυση μου.

Street parade

Street parade στη Ζυριχη...η κόλαση δεν έχει τόση ένταση και ο παράδεισος τόσες ωραίες γυναίκες..Σήμερα οι άνθρωποι κάνουν αυτο που θα ήθελαν αλλα τις υπόλοιπες 364 μέρες δεν τους αφήνουν...κυκλοφορούν ημιγυμνοι,επιδεικνύοντας τη σεξουαλικοτητα τους,φωνάζουν και χορεύουν σαν υπνωτισμενα φίδια,πίνουν σαν να μην υπάρχει αυριο(άραγε υπάρχει ;)και πετάνε τα σκουπίδια τους παντού ....Είναι οι ίδιοι που τη Δευτέρα θα πανε με κοστουμι στη δουλεια τους ...

11/08/12

Στους κατταρακτες του Ρηνου ακόμα και τα εκπαιδευμένα στην ομορφιά ματια δυσκολεύονται να προσαρμοστούν .....

10/08/12

Ταξιδεύοντας απο την Γενεύη για Βερνη και έχοντας παρέα ένα βιβλίο του γερο Φρουντ αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο ίδιος για την επίδραση που έχει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο στην ανθρώπινη ευτυχία...μέσα σε όλη την ελβετική καθημερινή τελειότητα σκέφτομαι πως καταστάσεις όπως η φθορά,ο θάνατος,η μοναξιά,ο έρωτας μένουν ανεπηρεαστες....πως αυτο το καλοκουρδισμενο ελβετικο ρολόι είναι και αυτο ευάλωτο ,όπως καθετί ανθρώπινο....

24/07/12

Είναι σκοτεινοι ακόμα και τότε που κάνουν ότι μπορούν για να τους περάσεις για φωτεινους....και εγω φοβάμαι το σκοτάδι τους,πιο πολυ αποτι το απεχθανομαι

29/06/12

Καταλαβαινω αυτους που φοβουνται την απορριψη
δεν υπαρχει ευκολη συμφιλιωση με την μοναξια
καταλαβαινω και αυτους που ειναι οπως πρεπει παντα
αλλα εγω κατα εναν τροπο επιζητω τη απορριψη
θα ενιωθα περιεργα αν βιωνα μια μεγαλη αποδοχη
η αρνηση τους,το αταιριαστο μεταξυ μας
ειναι τα δικα μου παρασημα και τιτλοι τιμης.
Θελω τους λιγους,τα σωστα ματια...

 

26/05/12

Υπάρχει ένα μικρουλι κομμάτι εαυτού άβατο  σκοτεινό  μόνο που δεν το προσεγγίζει καμία κατανοηση που δεν το εξημερώνει καμία τρυφεροτητα

25/05/12

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
και λεω
πως αυτο που μου δοθηκε ηταν σπουδαιο
ιερο
αισχρο
και αγιο μαζι...
Αλλα θελω
λιγο ακομα
λιγη ευνοια
να δω παλι την αχτιδα να με ακολουθει
να νοιωσω παλι το αγγιγμα τους!

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
<<μην με αφηνετε>>
και ακουω τον αντιλαλο μου
παραλλαγμενο
να μου υπενθυμιζει
τη μοιρα του ζωντανου
την αμετακλητη μοναξια
την τελικη αποδοχη

Για ολες τις στιγμες που δεν κοιταξαμε τον ηλιο

Σιγα,σιγα
ασυνειδητα συνειδητα
αποδομησαμε καθε ομορφη πιθανοτητα
εμεις οι ιδιοι
για εμας τους ιδιους
και στεκουμε τωρα απορημενοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν εγινε αλλα θα επρεπε ταχα?
Προδωσαμε τους θεους πριν αυτοι μας εγκαταλειψουν
και περιφερομαστε αδειοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν γιναμε αλλα θα επρεπε ταχα...

30/04/12

Θεέ μου,
πως θα γεμίσει όλος αυτός ο ατελειωτος χρόνος,
μοιάζει σαν τιμωρία ,
όλη αυτη η απέραντη διάρκεια..
Πρεπει να υφιστασαι αυτο το νοητο ρολοι,
να ακους τον χτυπο του ακομα και τις πιο ακυρες ωρες,
να ακους τον χτυπο του
να τον νιωθεις στο δερμα σου
και να θυμασαι οτι οσο τον ακους  εχεις την πολυτελεια να υπαρχεις.

Ενας ειλικρινης αφελης θα ελεγε πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει μίσος,
εχθροπραξια
αιμα
γιατί όλοι είμαστε ίσοι στη μεγγενη του χρόνου,
σκλάβοι σε καταναγκαστικα δευτερόλεπτα ,
αφελείς προγραμματισμένες μηχανές που γεμίζουν θόρυβο την ήδη ενοχλητική βουή...

Θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να ενωθούν γύρω απο αυτο ,
πως θα κάνουν υποφερτο όλο αυτο που δεν τελειώνει μέχρι κάποτε να τελειώσει...

(Ειμαι ο ίδιος  που δεν τον χωράει η μικρή ζωη του;
Ο ίδιος που χρειαζοταν χιλιες ζωες για να ζωγραφίσει λίγο απτό θαύμα;)

Θα φτιάξω ένα ημερολόγιο,στο τελος καθε μερας θα συμπληρωνω τη σελιδα και μετα θα την καιω γιατι κανενας δεν μπορει να ζησει οταν θυμαται τα παντα.
Αλλα δεν πρεπει να ξεχασω...
θα φυλαξω τις σταχτες, να υπαρχει μια ελαχιστη μνημη να με συνδεει με ολους τους προηγουμενους εαυτους..
ολο αυτο ειναι το μονο που εχω ακομα και αν δεν το καταλαβει κανεις...ακομα και αν ολες οι μνημες χαθουν στην σιωπη

25/04/12

Ο Κουντερα νομίζω είχε πει ότι κάθε παιδι είναι μια ελπιδα...Αυτο είναι αλήθεια και μάλιστα μεγάλη αλλα το άσχημο εδω είναι ότι αυτη η ελπιδα είναι δυνητικη...και μάλιστα βασίζεται σε ελάχιστες πιθανοτητες..Με απλά λόγια πιο εύκολα υπερτυχερος σε λοτταρια παρα ένα παιδι να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικο απο αυτο το ον που βαρέθηκε να βλέπει ο πλανήτης αρκετες δεκάδες χιλιάδες χρόνια τωρα..Και αλήθεια κοιταξτε πως όλοι μπροστά σε ένα παιδι (και μάλιστα όσο πιο μικρό το παιδι τόσο πιο έντονα) αλλάζουν αμέσως διαθεση,γίνονται χαρωποι σε σημείο βλακειας,αυτοί οι άνθρωποι δεν υποκρίνονται ,όντως νιώθουν ένα συναίσθημα που δεν μπορούν να συγκρατησουν,αλλα αυτο το συναίσθημα,αυτη η χωρίς αιτία χαρα,δεν προκύπτει απο την ελπιδα που ανέφερα πιο πριν,για την ακρίβεια δεν προκύπτει απο καμία λογική επεξεργασία...και αυτη η αντίδραση φωλιαζει σε εκείνο το σκοτεινό υπόγειο των ενστικτων.