Wednesday, August 19, 2015

ΖΟΜΠΙ

Καταραμένοι αιωνια να διψάμε

ζόμπι που τρέφονται με κάτι σαν αγαπη αλλα όχι ακριβως

περιφερομαστε

ψαχνωντας τον ΑΛΛΟΝ

Προσδοκωντας...

μεσα από αυτόν να υπαρξουμε.

Aνταλλασουμε με τα στοματα μας θαλασσινο νερο

επιβεβαιώνοντας τη στερηση μας.

Monday, August 10, 2015

Οι εννεα πύλες του σώματος σου... στη Ιατρική Κρήτης




<<Αυτό που βλέπουν τα δικά μου μάτια να μπορέσουν να το δουν και άλλοι>> σκέφτηκα και έτσι το μεγένθυνα  και το τοθετησα (με βοηθεια πολυμελους ομάδας) στην είσοδο της Ιατρικής Κρήτης.Στην μέση η Αφροδίτη .....Οι καθαρίστριες το σεβάστηκαν.....φοιτητές γράφαν ερωτικά στιχάκια πάνω του....

Ειχα γνώρισει τον Αppolinaire μεσω του Κουντερα και μεθουσα με τα ποιήματα του ωσπου στα 22 μου χρονια ηρθα σε επαφή με ένα ποίημα που ποτε δεν ξεπερασα την ομοφιά του.
Ο τίτλος οι εννέα πύλες του σώματος σου(les neuf portes de ton corps).O Appolinaire ειχε γράψει το ίδιο ποίημα σε δυο παραλλαγες σε κοντινό χρονικό διάστημα για δύο διαφορετικές αγαπημένες,τη Μαντλαιν και την Λου,με στόχο φυσικά την ερωτική κατάκτηση.
Ακόμα θυμάμαι με τι δέος το μεταφράζαμε με την φίλη Γ.Μ στο μπαλκόνι μου στην Καλαμάτα

Οι εννεα πυλες του σωματος σου               
                                                                    Guillaume Apollinaire
 
 
Αυτο το ποιημα ειναι για εσενα μοναδικη Μαντλαιν
Ειναι ένα απο τα πρωτα ποιηματα του ποθου μας
Ειναι το δικο μας πρωτο κρυφο ποιημα
Ω εσυ που σε αγαπω
Η μερα είναι γλυκια αλλα και ο πολεμος γλυκος
Αν θα επρεπε να πεθανουμε για αυτον
 
 
Εσυ αγνοεις παρθενα μου οτι το σωμα σου έχει εννεα πυλες
Γνωριζω ήδη επτα αλλα δύο μου ειναι σφαλιστες
Γνωρισα και μπηκα σε τεσσερις απο αυτες και δεν ελπιζω πλεον να βγω
Γιατι μπηκα εντος σου μεσα απο τα ματια σου που μοιαζουν με αστερια
Και μεσα απο τα αυτια σου με τα Λογια που εγω διαταζω και αποτελουν τη συνοδεια μου
 
 
Δεξι ματι του ερωτα μου,πρωτη πυλη του Ερωτα μου
Ειχε χαμηλωσει την κουρτινα του βλεφάρου του.
Οι βλεφαριδες σου ηταν παραταγμενες οπως οι ζωγραφισμενοι με μαυρο χρωμα στρατιωτες πάνω σε ελληνικο βαζο
Βλεφαρο,
Κουρτινα βαρια απο βελουδο
που εκρυβε το καθαριο και βαρυ σου βλεμμα
ομοιο με τον ερωτα μας
 
 
Αριστερο ματι του ερωτα μου,δευτερη πυλη του ερωτα μου
ομοια με τη φιλη της και ιερη και βαρεια απο ερωτα οπως και εκεινη
Ω πυλη που οδηγεις στην καρδια σου την εικονα μου
και το χαμογελο μου που λαμπει
Οπως ενα αστερι ομοιο με τα ματια σου που λατρευω
Διπλη πυλη της ματιας σου που σε λατρευω
 
 
Δεξι αυτι του ερωτα μου,τριτη πυλη
Ειναι οταν γνωριζοντας εσενα κατορθωσα να ανοιξω ολοκληρωτικα τις δυο πρωτες πυλες
Αυτι,πυλη της φωνης μου,η οποια σε επεισε
Σε αγαπω εσενα που δινεις ενα νοημα στην εικονα χαριν στην ιδεα.
 
 
Και εσυ επισης αριστερο αυτι,
εσυ που εισαι η τεταρτη απο τις πυλες του ερωτα μου.
Ω εσεις αυτια του ερωτα μου σας ευλογω.
Πυλες που ανοιξατε οταν σας φωναξα
οπως τα τριανταφυλλα στα χαδια της ανοιξης
Χαριν σε εσας η φωνη μου και η ταξη μεσα μου
μπαινουν μεσα σε ολοκληρο το σωμα της Μαντλαιν
Μπαινω ως ολοκληρος ανθρωπος και επισης ως ολοκληρο ποιημα
Ποιημα του ποθου της που κανει και εμενα να με αγαπησω
 
 
Aριστερο ρουθουνι του ερωτα μου,
Πεμπτη υλη του Ερωτα μου και του ποθου μας
Θα μπω απο εδω μεσα στο σωμα της Αγαπης μου
Θα μπω Απαλα με την αντρικη μου μυρωδια
Τη μυρωδια του ποθου μου
Το αψυ αντρικιο αρωμα που θα μεθυσει τη Μαντλαιν
 
 
Δεξι ρουθουνι του ερωτα μου,
εκτη πυλη του ερωτα μου και της ηδονης μας
Εσυ που θα νιωσεις οπως και ο γειτονας σου τη μυρωδια της ερωτικης μου ευχαριστησης
Και η μυρωδια απο τα ενωμενα σωματα μας πιο δυνατη
και πιο εξαισια απο μια ανοιξη λουλουδιασμενη
Διπλη πυλη των ρουθουνιων ,σε λατρευω εσενα που
υποσχεσαι  τοσο λεπτεπιλεπτες ηδονες εξαντλημενες
μεσα στην τεχνη της εξαψης και των αρωματων
 
 
Στομα της Μαντλαιν,εβδομη πυλη του ερωτα μου
Σε γνωρισα ,ω κοκκινη πυλη που μοιαζεις με γκρεμο της επιθυμιας μου
Και οι στρατιωτες που στεκονται νεκροι απο ερωτα μου φωναζουν να σηκωθουν
Ω κοκκινη και τρυφερη πυλη
Ω Μαντλαιν
Υπάρχουν ακομα δυο πυλες που δεν τις γνωριζω
δυο πυλες του κορμιου σου μυστικες
 
 
Ογδοη πυλη της μεγαλης ομορφιας του ερωτα μου
Ω αγνοια μου ομοια με τον επιθανατιο ρογχο τυφλων στρατιωτων
αναμεσα σε λογχες κάτω απο το υγρο φεγγαρι της Φλανδρας
ή καλυτερα ένας εξερευνητης που πεθαινε απο πεινα,διψα και ερωτα
μεσα σε ένα παρθενο δασος
πιο σκοτεινο και απο το ερεβος
πιο ιερο και απο αυτο της Δωδωνης
και που ανακαλυπτει μια πηγη πιο φρεσκια και απο αυτη της Κασταλιας
Αλλα ο ερωτας μου μπορει να βρει εκει ένα ιερο
και αφου θα ειχε γεμισει με λυγμους το κατωφλι πάνω στο οποιο βρισκεται
το γοητευτικο τερας της αθωοτητας ,θα ανακαλυπτα και θα εκανα να αναβλυσει
ο πιο ζεστος πιδακας του κοσμου
Μαντλαιν μου,ω ερωτα μου
Ειμαι ηδη ο κυριαρχος της ογδοης πυλης
 
 
Και εσυ ένατη πυλη,ακομα πιο μυστικη
Εσυ που ανοιγεις αναμεσα σε δυο μαργαριταρενια βουνα
Εσυ ακομα πιο μυστικη απο τις άλλες πυλες γεματες μαγεια
για τις οποιες κανενας δεν τολμα να μιλησει
Μου ανηκεις επισης ,υπερτατη πύλη
Σε εμενα που κρατω το υπερτατο κλειδι των εννεα πυλων.
 
Ω πύλες ανοιξτε καθως σας φωναζω
Ειμαι ο κυριος του κλειδιου



Monday, June 01, 2015

ΟΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ

 Στην εποχή του Ναρκισσου,
βλεπεις μέσα στη νάρκη σου,
το είδωλο σου στο νερο
 το δροσερό.Πεφτεις να το κερδίσεις,
δεν θα ζήσεις(Ναρκισσοι,Ν.Δημου)


Με λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους
μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία·
και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους
χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία.(Κ.Καβάφης)

                                             
 ΟΙ NΑΡΚΙΣΣΟΙ
Α:Ανδρας,
Γ:Γυναίκα


Γ-Καποτε πιστεψαμε ένα παραμυθι τρομακτικο,ο καθενας για τον εαυτο του.
Α-Φορεσαμε  μια πανοπλία να προστατευτούμε από αυτό ,αστραφτερη
Γ-Εγω εφτιαξα την πανοπλία της ομορφιας
Α-Και εγω αυτή της ειρωνίας και της σοφίας
Γ-Τι γυμναστήρια,τι ινστιτούτα…κορμι και πρόσωπο αψεγάδιαστο
Α-Διάβασα  τόνους βιβλίων,επιδεξιος συνομιλητής,δυσκολα ξεφευγε κανεις από εμενα.Σαν τον Δια εξαπέλυα λεκτικούς κεραυνούς.
Γ-Μενανε παγωμένοι με την ομορφία μου
Α-Υποτιμώντας τους άλλους ανεβαινα εγω
Γ-Με κάθε κοίταγμα στον καθρέπτη άξιζα πιο πολύ
Α-Κάθε βιβλίο ένα βέλος στην φαρέτρα μου
Γ-Όταν σε πρωτοείδα μου άρεσε που σου άρεσα,αλλα πιο πολύ που με υποτιμούσες
Α-Όταν σε πρωτοείδα,πήρα την πανοπλία σου για αληθινή,τόσο όμορφη αμίλητη,αγέρωχη
Γ-Ειπα να ένας που δεν τα χάνει όταν με βλέπει,άρα καλύτερος μου,πιο δυνατος
Α-Ειπα φαίνεται τόσο σίγουρη και στέρεη,κοντά της  νιώθω ασφάλεια
Γ-Πως με φοβόντουσαν οι άντρες….οι βλάκες δεν γνωριζαν πως στην πραγματικότητα έτρεμα μην αποκαλυφθώ.Πισω από την πανοπλία ένιωθα μόνη
Α-Μετα από κάθε επίθεση,νικούσα αλλα νικιόμουν.Πισω από την πανοπλία ένιωθα μόνος
Α+Γ(μαζί)-Αν ο ανθρωπος γεννηθηκε να αγαπήσει και να αγαπηθει γιατι είναι τόσο δύσκολο?
Γ-Ισως επειδή στην πανοπλία χωράει μόνο ένας
Α-Ισως γιατι η αγαπη προς τον άλλον περνάει πρώτα από τον ίδιο τον εαυτό.
Γ-Όμως τελικά,ήθελα να μπορούσες να δεις πιο μέσα
Α-Ηθελα να σπάσεις το οστρακό μου,να ενωθείς με την ψυχή μου
Γ-Ετσι αποφάσισα να την πετάξω από πάνω μου
Α-Είχε κολλήσει στο σωμα μου πια
Γ-Για να την αφαιρέσω απέσπασα το δέρμα μου
Α-Τωρα ακόμα και ένα απαλό αεράκι με πονά
Γ-Και επιτέλους στάθηκα απέναντι σου πρώτη φορά γυμνή
Α-Πρωτη φορά απροστάτευτος και αληθινος
Α+Γ(μαζι)-Όμως τι παραξενο… Ετσι που αλλάξαμε γίναμε ο ένας για τον άλλον αόρατοι
Γ- Με βλέπεις και με προσπερνάς,δεν μοιάζω με πριν και δεν με αναγνωρίζεις
Α-Σου φωνάζω σ’αγαπω,δεν μοιάζω με πριν και δεν με ακούς

Αθήνα 01-06-2015

Saturday, April 18, 2015

Η Απωλεια και Εκεινη

Ζουσε εδω και πολυ καιρο σε ενα γκριζο κόσμο.

Ο γιατρος  –ακόμα θυμαται πόσο κωμική του ειχε φανεί η φιγουρα του όταν για αρκετα λεπτά ενω βρισκόταν στην αναμονη για εξεταση τον είχε ακουσει να ταπεινώνει κάποιους συναδέλφους  του με βροντερη φωνη,τον είχε φανταστει τοτε μεγαλοσωμο  και τρομακτικό αλλά τελικα  προεκυψε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι με μεγάλη κοιλια-ειχε διαγνωσει μια σπανια μορφη αχρωματοψιας,<<απο εδω και στο εξης θα βλεπετε μονο στην κλίμακα του γκρι>> του ειχε πει.

Αγαπουσε και μελετουσε την βιολογια απο την εφηβεια του.Γνωριζε οτι τα ματια σαν μηχανισμοι ειχαν και αυτα την δικη τους πορεια εξελιξης .Αρχικα σαν επιπεδες μικρες στιβαδες κυτταρων που ισα ισα βοηθουσαν τους οργανισμους  που τις εφεραν να ξεχωρισουν το φως απο το σκοταδι.Μετα αυτες οι στιβαδες εγιναν πιο κοιλες,πιο πολυπλοκες μεχρι που χρειαστηκαν πολλα εκατομμυρια χρονια για να φτασουμε στον  γριζο  κοσμο και μετα στον πολυχρωμο.Στον ιδιο πλανητη με αυτον κατοικουσαν ειδη που ειτε δεν ειχαν ματια,ειτε βλεπαν λιγα ,ειτε καθολου η και πολυ παραπανω χρωματα  .Αυτος ηταν απο τους τυχερους,το ειδος του απολαμβανε την θεα ενος  χορταστικου- σε ευρος  σε μηκους  κυματος -φωτος.

Η μεταβαση απο τον χρωματιστο κόσμο στον αλλον ειχε γινει σταδιακα αλλα οχι συνειδητα.Για εναν ανεξηγητο λόγο δεν θυμόταν.Οπως κάποιος συνειδητοποιει οτι δεν πιστευει πια στον Αγιο Βασιλη αλλα δεν θυμαται την πορεια της εσωτερικης αλλαγης ,ετσι και αυτος το παρατηρησε μόνο σαν γεγονός  που έχει ηδη συντελεσθει.Σαν ενα παραταιρο ζωο,αντι να ανεβαινει μαζι με τους αλλους  το μονοπατι της εξελιξης,αυτος το κατηφοριζε ερποντας,ειχε ξαναγυρισει στον γκριζο κοσμο.

Μετα το αρχικο μουδιασμα προσπαθησε να προσαρμοσει τη ζωη του.<<Θα ζησω κανονικα >>ελεγε.Λογικα,σκεφτοταν,η ζωη μου δεν προκειται να εχει μεγαλες διαφορες,<<Και  που χρειαζεται πρακτικα  το χρωμα?Σε ελαχιστες  περιπτωσεις>>. .Αφου για αυτον δεν υπηρχαν τα χρωματα αποφασισε να τα βγαλει και απο τη ζωη του.Αγορασε ασπρομαυρα ρουχα,επελεγε ασπρομαυρες ταινιες,κυκλοφορουσε κυριως τα βραδια.Προσπαθουσε εντονα να ειναι κανονικος  αλλα καταφερνε να νιωθει απλα αταιριαστος,οσο  πιο δυνατα χτυπουσε την πορτα της κανονικοτητας τοσο αυτη δεν ανοιγε,οσο περισσοτερη προσπαθεια τοσο πιο ξενος ενιωθε.Η χαρα σαν να μην κατοικουσε μεσα στο γκρι.

Τα βραδια η καρδια του παλευε.Εβλεπε χρωματιστα ονειρα.Ξυπναγε βουρκωμενος.Αλλες φορες  τον εσφιγγε η νοσταλγια,τηλεφωνουσε σε φιλους,τους ζητουσε να του μιλησουν για τα χρωματα,να τον βοηθησουν να τα ξαναθυμηθει.Ζηταγε απο  τη μνημη  να μην τα ξεχασει.Αλλα η μνημη τον εγκατελειπε οπως η αμμος εγκαταλειπει τα δαχτυλα μεσα στο νερο.Ποναγε πολυ.

Θυμηθηκε τον Πασκαλ <<η καρδια εχει μια λογικη που η λογικη δεν καταλαβαινει>>.Λογικα ειχε δικιο,δεν ειχαν παρουσιαστει εντονες δυσκολιες στην καθημερινοτητα, συναισθηματικα ομως  το χρωμα για αυτον ηταν κατι πολυ παραπανω απο εξελικτικο πλεονεκτημα ή θεμα καθημερινης χρησης.Καταλαβαινε πως ηταν για αυτον ενα ειδος νοηματος.Και η απωλεια του,απωλεια νοηματος.

Ο αγαπημενος του Richard Dawkins εγραφε πως οι ανθρωποι δυστυχως πολλες φορες βιωνουν το <<αναισθητικο της οικειοτητας>>.Πως δηλαδη με καποιο περιεργο τροπο αυτο που βλεπουν καθε μερα τους αναισθητοποιει και δεν εκτιμουν την ομορφια του,πως καποιος θα επρεπε να βλεπει με καινουργια ματια τον κοσμο για να τον βλεπει σωστα.Μηπως και αυτος λοιπον δεν εκτιμουσε τα χρωματα μεχρι που τα εχασε?Οχι,δεν μπορουσε να δεχτει για τον εαυτο του ολοτελα  μια τετοια κατηγορια,ειχε ονειρευετει με   το γαλαζιο της θαλασσας,ειχε ξενυχτησει για να δει την ανατολη,ειχε ενθουσιαστει οταν πρωτη φορα ανακατεψε  μπλε και κοκκινο και ειδε το μωβ.

Βαλθηκε να καταγραψει τις απωλειες του απο την αρχη της ζωης του.Εφτιαξε ενα μεγαλο καταλογο και τον καρφιτσωσε πανω απο το κρεββατι του.Ηθελε να θυμησει στον εαυτο του πως ειχε ξαναζησει απωλειες αλλα επιβιωσε,πως το χρωμα δεν ειναι κατι αλλο παρα μια απο αυτες.Γιατι για αυτον αραγε ηταν τοσο σημαντικο?

Συνειδητοποιησε πως  στις ζωες των ανθρωπων οπως και στη δικη του οι απωλειες μπορουσαν να μπουν σε δυο κατηγοριες.Αυτες που μπορει να αφομοιωσει καποιος,να τις εμπεριεξει και να συνεχισει και  αυτες  που σηματοδοτουν κάτι πολυ πιο οδυνηρο,πολλαπλασιο της ιδιας της απωλειας.Οπως ενα κουφαρι ανθρωπου μας φαινεται αποκρουστικο επειδη υπηρχε εκει καποτε ανθρωπος έτσι και ενας κοσμος χωρις χρωμα ηταν οδυνηρος επειδη καποτε υπηρξε χρωμα. Λογικα,ψυχρα,μαθηματικα, τον συνεφερε να μην ειχε γνωρισει ποτε το χρωμα,τωρα ηταν αναγκασμενος να περιφερεται σε εναν κοσμο αδειο,οπως καποιος που διαπιστωνει πως ο θεος  που πιστευε δεν υπαρχει και τωρα πρεπει να ζησει νοσταλγοντας την χαμενη ζεστασια της πιστης του.Παγιδευμενος.
*************************
Τον ξυπνησαν φωνες  παιδιων.Ηταν τοσο ζωντανη η αισθηση που χρειαστηκε αρκετα λεπτα να συνδεθει με την πραγματικοτητα.Φορεσε τα καλα του,ειχε ομορφη μερα,περπατησε μεχρι το Ζαππειο χαζευοντας το χρυσο του ηλιου που αντανακλουσε παντου, νιωθοντας σαν καποιον που γλιτωνει για λιγο απο μεγαλη καταστροφη.
Καθησε στα σκαλακια,γελασε πικρα με το ονειρο και την σκληρη για αυτον σημασια του,για αλλη μια μερα θα σκεφτοταν ΕΚΕΙΝΗ.....

Αθηνα,18-4-15


Friday, April 18, 2014

Ο Νικος Δημου,το αγιο φώς και τα ρολόγια του Σοπεναουερ

Επειδή ίσως μόνον ενας ευφυης και λογικος ανθρωπος μπορει σε ορισμένα ζητήματα να κατανοήσει και να μπει στη θέση ενός άλλου ευφυη και λογικου ανθρωπου,ο Αρθουρ θα αφιερωνε το παρακάτω απόσπασμα του στον Νικο. 


<<Δεν πρεπει να οδηγειται κανεις σε απογνωση απο καθε παραλογισμο που λεγεται η γραφεται δημοσια και γνωρίζει την γενική επιδοκιμασια ή εστω  δεν αντικρουεται και ανασκευάζεται,ούτε να  πιστεύει οτι το ζήτημα εχει κριθει οριστικα.Αντιθετα θα  πρεπει να γνωρίζει προς παρηγοριά του  οτι το πράγμα θα υποβληθει σιγα σιγα σε εξεταση και κριτικο ελεγχο,θα συζητηθει,θα διαυγασθει,θα σταθμιστει και εντελει θα κριθει ,στις  περισσοτερες περιπτωσεις ορθα,ουτως ωστε –μετα απο ενα χρονικο διαστημα αναλογο του βαθμου δυσκολιας  του πράγματος –ολοι σχεδον θα κατανοησουν επιτελους  αυτο που  το καθαρο μυαλο θα διεκρινε εξαρχης.Στο μεσοδιάστημα ,πρέπει να κάνει κανεις υπομονη,διοτι ενας ορθως κρινων ανθρωπος που βρίσκεται αναμεσα σε πλανημενους  μοιάζει με τον έχοντα ρολοι που πηγαίνει καλά μεσα σε μια πόλη στην οποία όλα τα ρολογια στους δημόσιους  χώρους δείχνουν εσφαλμενη ωρα.Μονον αυτος γνωρίζει την σωστη ωρα αλλα σε τι ωφελει αυτο,οταν ολος ο κοσμος ,ακόμη και οσοι γνωριζουν οτι μονο το δικό του ρολοι πηγαινει καλα,ρυθμιζει την δραστηριοτητα του βασει των δημοσιων ρολογιων,τα οποια δειχνουν ολα εσφαλμενη ωρα?>>

Tuesday, May 28, 2013

Σε αυτό το συμπαν που διαστελλεται θα κρατησω την αγαπη




Το θεμα δεν αφορα ολους…
Είναι αυτοι που το συνειδητοποιουν που εχουν το προβλημα
Δεν ηρθαμε εδώ για να ζησουμε σε μια νιρβανα ευτυχιας
αλλα για να αντεξουμε οσο μπορουμε και αν καταφερουμε να αγαπησουμε..
Ρωτας ,που πηγαν ολοι οι αληθινοι ανθρωποι?
Οι ανθρωπινοι τρυφεροι ζεστοι ανθρωποι?
Όταν συναντας σπανια έναν από αυτους νιωθεις
σαν να σου επεσε ο πρωτος αριθμος του λαχειου.
Αλλα ολοι οι αλλοι ..τι τους συνεβει?
Γιατι δεν αντεξαν?
Γιατι μεταλλαχθηκαν και με ποια διαδιακασια?
Με μικρα βηματα?Ξαφνικα?
Είναι που όταν περασαν από την κολαση,
δεν καταφεραν να κρατησουν μια σπιθα μεσα τους
και κυκλοφορουν με ματια σβηστα?
Σε αυτό το συμπαν που διαστελλεται και θα χαθει χωρις σκοπο
βρισκω ενα μικρο νοημα και γατζωνομαι πανω του,
να μην παψω
να αγαπω
να μεινω ανθρωπος
να μην αλλοιωθω…

Monday, May 06, 2013

Το τελευταιο σημειο


Το τελευταιο σημειο

Ενας από αυτους τους ανθρωπους
που περνανε για λιγο από τη ζωη μας
αλλα που και που τους θυμομαστε μου ειχε πει
<<Για τις δυσκολες καταστασεις εχω ένα κουτακι
Όταν χανω την ελπιδα μου το ανοιγω
και κοιταω μεσα σε αυτό όλα τα βραβεια ,αριστεια,διπλωματα
 εχω μαζεψει στη ζωη μου.
Να, αυτό μου δινει δυναμη και κουραγιο>>
Μου εκανε εντυπωση τοτε και σκεφτηκα
 ποσο καλο θα μου εκανε να ειχα ένα τετοιο κουτι,
από τι ξενυχτια,δακρυα,απελπισια θα με ειχε γλιτωσει

Τωρα στο τελευταιο σημειο  της αντοχης μου,
σκεφτομαι ολους τους ανθρωπους
που καποτε νομιζαν πως εφτασαν στον πατο
και με πιανει πικρο γελιο.
Δεν υπαρχει αυτό το σημειο
υπαρχει πιο κατω και από το κατω
αλλα το ζητουμενο είναι ο τροπος που ανακαλυπτει κανεις
για να αντεξει λιγο ακομα…
Οι ανθρωποι δεν φτανουν,
ποιος να καταλαβει και τι…
Μονο η εικονα της μητερας ανακουφιζει
στο τελος μονο αυτή μενει..
να χτυπας δυνατα τα πληκτρα παιζοντας χατζιδακι...
καποια λιγα βιβλια..
ελαχιστα’
αυτά που παρηγορουν
Καβαφης,σοπεναουερ,δημου,dawkins
και αυτή η λυτρωτικη αισθηση ότι εισαι μερος του ολου
της φυσης
πως ο πονος σου
είναι κατι φυσικο όπως η βροχη
αυτή η ασημαντοτητα
περιεργως
ανακουφιζει
επουλωνει
δροσιζει
δροσιζει.




Wednesday, February 20, 2013

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ
Ειναι 80 χρονων.
Περπατα χωρις να σκεφτεται
τι του επιφυλασσουν τα λιγα χρονια.
Παλια αν τον ρωταγες θα σου ελεγε πως θα ηθελε
τουλαχιστον να μην πονεσει το σωμα του.
Τωρα σαν να μην τον νοιαζει πια.
Παει λιγο καιρος που πεθανε η συντροφος του ..
Τελευταια φορα την ειδε να την κατεβαζουν
δεν ξαναπηγε,την αποχαιρετησε..
Δεν την θυμηθηκε σε καμια προσευχη,
δεν πιστευει σε προσευχες...
Εχει θυμωσει με το θανατο που του πηρε εκεινη
και σε λιγο θα του παρει το πιο σημαντικο δημιουργημα του
τον εαυτο του.
δεν συμφιλιωνεται,νιωθει οργη,
πετα χωμα στον ηλιο να τον τυφλωσει...

Monday, February 04, 2013

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

Σκέφτομαι τον Δαρβινο στο θάνατο της μικρής του κόρης 
και πονα η καρδια μου.
Αυτός να κοιτα αγερωχα την άβυσσο 
και η γυναίκα του να προσκυνα εικονες...
Θα μπορούσα άραγε να μοιραστώ τη ζωη μου
με μια πιστη;
Θα μπορούσα άραγε να περπατησω όλο αυτόν τον δρόμο με συνοδοιπόρο κάποια που πιστεύει σε φαντάσματα;
Που στις εσχατιες της υπαρξιακης της αγωνίας σκύβει το κεφάλι;
Θα μπορούσα να νιώσω έλξη για εκεινη
που δεν είναι ελεύθερη αλλα δούλη;
Αν την αγαπούσα θα ανεχομουν την δεισιδαιμονια;
Εγω που σαν άλλος δραπέτης απο το σπήλαιο του Πλάτωνα
θέλω να μεταδωσω φως
θα αντεχα τέτοιο σκοτάδι;

Thursday, January 24, 2013

2/01/2013

To κακο με την προδοσια δεν ειναι η ιδια η πραξη
αλλα η αυταπατη που αφεθηκες να ζησεις.
Εκει το αυτομαστιγωμα
και εκει η αυτολυπηση
Και το τοσο γυμνασμενο σου μυαλο
στεκει αστειο σε αυτά που δεν εβλεπε.
Ο άλλος εχει τη λιγοτερη ευθυνη
τοσα μπορουσε
τοσα εκανε….
από αναγκη
δολο ,δειλια
η οτιδηποτε άλλο ανθρωπινο.
Είναι πως καπου καπου ξεχνας
λες αυτος θα είναι αλλιως
και βυθιζεσαι σε αυτό που θα ηθελες.
Όμως και αυτος φτιαγμενος
από το υλικο που εισαι και εσυ
και από το οποιο ελαχιστα προκυπτουν
που να αξιζουν τον κοπο….

Sunday, January 20, 2013

20/01/2013

Υπαρχει μια ποιητικη διασταση στην αυπνια.Ως φυλακας της νυχτας που αποσυρεται, νιωθοντας πως εκπληρωσε το καθηκον του,με τις πρωτες ακτινες του ηλιου.....

Friday, January 18, 2013

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Για σένα το γράφω,που έχεις παει στο Ηράκλειο μονη...
Πόσο θα θελα να μουν μαζι σου τώρα ...
θα περπατουσαμε τους ίδιους δρόμους ,
ακούραστα θα περπατουσαμε...
Τείχη,κούλε,πεζόδρομοι,γευσεις,
και εκείνα τα μέρη που εμείς ξέρουμε μόνο
αλλα σημαίναν πολλα...
Αλλα ίσως δεν θέλω τόσο να έρθω τώρα,
όχι έτσι που εγινα και αλλαξα,
όσο το ακατόρθωτο,
να επίστρεψω εκει γυρίζοντας το χρόνο πίσω
σαν τότε...
Δεν είναι ότι ήμουν ευτυχισμένος
αλλα ήμουν περίεργα ζωντανός
με λιγότερο προδοσία
περισσότερη ανεμελια και ονειρο.
Θέλω να ξαναδώ την πόλη με εκείνα τα ματια
όχι με αλλα
ποτε με αλλα,θα είναι ξένη.
Όχι η ιδια η πόλη....
αυτο που έβλεπαν τότε τα τα ματια
μου λείπει!

Saturday, January 12, 2013

Παραδοξο

ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Μονο οποιος μπορει να διανοηθει τη ζωη χωρις τον συντροφο του
μπορει να τελικα να εχει μια υγιη σχεση
και τελικα να ζησει μαζι του.

Monday, December 31, 2012

31/12/12

Καθώς σε μια συζήτηση να βρεθεί έναν άξιος συνομιλητής
 είναι πράγμα σπάνιο εώς απίθανο
 ο μόνος λόγος να εμπλακεί κανεις σε μια τέτοια ψυχοφθορο διαδικασία
 θα ηταν αν είχε σκοπό το σεξ...
όμως δεν αργεί ένας σκεπτόμενος άνθρωπος να καταλαβει
 ότι ελάχιστες γυναίκες εκτιμούν τη σωστή σκέψη
 και απο αυτές η πλειοψηφια θα βρει άλλους λόγους να σε απορρίψει .

Saturday, December 15, 2012

ΣΦΑΛΜΑ

ΣΦΑΛΜΑ


Αυτός που απογοητευεται απο τους ανθρώπους
έχει διαπράξει πρώτα το σφάλμα της γοητειας.

Friday, November 30, 2012

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

Στην προσπαθεια τους για χειραφετηση
μπερδευουν την ελευθερια με την χυδαιοτητα
και την ισοτητα με τη ισοπεδωση...
Θελουν να βριζουν σαν αντρες
να φτυνουν σαν αντρες
και στο τελος να πηδανε σαν αντρες...
Μη μπορωντας να ελευθερωθουν
μετατρεπονται σε ενα αφυλο πλασμα
χωρις ψυχη
σκοτωνονοντας τη θυληκοτητα τους.
Στερημενες,καταπιεσμενες
οδηγουνται στην υπερβολη μηπως εκει χορτασουν.
Καπου καπου τις συμπονω
καποιο ανασφαλες αρρεν θα
τις τραυματισε καιρια ....
Ομως γλυκεια μου
εκει που λες ενα << στα αρχιδια μου>>
χανεται ο κοσμος μου
και κυριως η στυση μου.

Saturday, August 11, 2012

Street parade

Street parade στη Ζυριχη...η κόλαση δεν έχει τόση ένταση και ο παράδεισος τόσες ωραίες γυναίκες..Σήμερα οι άνθρωποι κάνουν αυτο που θα ήθελαν αλλα τις υπόλοιπες 364 μέρες δεν τους αφήνουν...κυκλοφορούν ημιγυμνοι,επιδεικνύοντας τη σεξουαλικοτητα τους,φωνάζουν και χορεύουν σαν υπνωτισμενα φίδια,πίνουν σαν να μην υπάρχει αυριο(άραγε υπάρχει ;)και πετάνε τα σκουπίδια τους παντού ....Είναι οι ίδιοι που τη Δευτέρα θα πανε με κοστουμι στη δουλεια τους ...

11/08/12

Στους κατταρακτες του Ρηνου ακόμα και τα εκπαιδευμένα στην ομορφιά ματια δυσκολεύονται να προσαρμοστούν .....

Friday, August 10, 2012

10/08/12

Ταξιδεύοντας απο την Γενεύη για Βερνη και έχοντας παρέα ένα βιβλίο του γερο Φρουντ αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο ίδιος για την επίδραση που έχει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο στην ανθρώπινη ευτυχία...μέσα σε όλη την ελβετική καθημερινή τελειότητα σκέφτομαι πως καταστάσεις όπως η φθορά,ο θάνατος,η μοναξιά,ο έρωτας μένουν ανεπηρεαστες....πως αυτο το καλοκουρδισμενο ελβετικο ρολόι είναι και αυτο ευάλωτο ,όπως καθετί ανθρώπινο....

Tuesday, July 24, 2012

24/07/12

Είναι σκοτεινοι ακόμα και τότε που κάνουν ότι μπορούν για να τους περάσεις για φωτεινους....και εγω φοβάμαι το σκοτάδι τους,πιο πολυ αποτι το απεχθανομαι

Friday, June 29, 2012

29/06/12

Καταλαβαινω αυτους που φοβουνται την απορριψη
δεν υπαρχει ευκολη συμφιλιωση με την μοναξια
καταλαβαινω και αυτους που ειναι οπως πρεπει παντα
αλλα εγω κατα εναν τροπο επιζητω τη απορριψη
θα ενιωθα περιεργα αν βιωνα μια μεγαλη αποδοχη
η αρνηση τους,το αταιριαστο μεταξυ μας
ειναι τα δικα μου παρασημα και τιτλοι τιμης.
Θελω τους λιγους,τα σωστα ματια...
 

Saturday, May 26, 2012

26/05/12

Υπάρχει ένα μικρουλι κομμάτι εαυτού άβατο  σκοτεινό  μόνο που δεν το προσεγγίζει καμία κατανοηση που δεν το εξημερώνει καμία τρυφεροτητα

Thursday, May 24, 2012

25/05/12

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
και λεω
πως αυτο που μου δοθηκε ηταν σπουδαιο
ιερο
αισχρο
και αγιο μαζι...
Αλλα θελω
λιγο ακομα
λιγη ευνοια
να δω παλι την αχτιδα να με ακολουθει
να νοιωσω παλι το αγγιγμα τους!

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
<<μην με αφηνετε>>
και ακουω τον αντιλαλο μου
παραλλαγμενο
να μου υπενθυμιζει
τη μοιρα του ζωντανου
την αμετακλητη μοναξια
την τελικη αποδοχη

Thursday, May 17, 2012

Για ολες τις στιγμες που δεν κοιταξαμε τον ηλιο



Σιγα,σιγα
ασυνειδητα συνειδητα
αποδομησαμε καθε ομορφη πιθανοτητα
εμεις οι ιδιοι
για εμας τους ιδιους
και στεκουμε τωρα απορημενοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν εγινε αλλα θα επρεπε ταχα?
Προδωσαμε τους θεους πριν αυτοι μας εγκαταλειψουν
και περιφερομαστε αδειοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν γιναμε αλλα θα επρεπε ταχα...

Monday, April 30, 2012

30/04/12

Θεέ μου,
πως θα γεμίσει όλος αυτός ο ατελειωτος χρόνος,
μοιάζει σαν τιμωρία ,
όλη αυτη η απέραντη διάρκεια..
Πρεπει να υφιστασαι αυτο το νοητο ρολοι,
να ακους τον χτυπο του ακομα και τις πιο ακυρες ωρες,
να ακους τον χτυπο του
να τον νιωθεις στο δερμα σου
και να θυμασαι οτι οσο τον ακους  εχεις την πολυτελεια να υπαρχεις.

Ενας ειλικρινης αφελης θα ελεγε πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει μίσος,
εχθροπραξια
αιμα
γιατί όλοι είμαστε ίσοι στη μεγγενη του χρόνου,
σκλάβοι σε καταναγκαστικα δευτερόλεπτα ,
αφελείς προγραμματισμένες μηχανές που γεμίζουν θόρυβο την ήδη ενοχλητική βουή...

Θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να ενωθούν γύρω απο αυτο ,
πως θα κάνουν υποφερτο όλο αυτο που δεν τελειώνει μέχρι κάποτε να τελειώσει...

(Ειμαι ο ίδιος  που δεν τον χωράει η μικρή ζωη του;
Ο ίδιος που χρειαζοταν χιλιες ζωες για να ζωγραφίσει λίγο απτό θαύμα;)

Θα φτιάξω ένα ημερολόγιο,στο τελος καθε μερας θα συμπληρωνω τη σελιδα και μετα θα την καιω γιατι κανενας δεν μπορει να ζησει οταν θυμαται τα παντα.
Αλλα δεν πρεπει να ξεχασω...
θα φυλαξω τις σταχτες, να υπαρχει μια ελαχιστη μνημη να με συνδεει με ολους τους προηγουμενους εαυτους..
ολο αυτο ειναι το μονο που εχω ακομα και αν δεν το καταλαβει κανεις...ακομα και αν ολες οι μνημες χαθουν στην σιωπη

Wednesday, April 25, 2012

25/04/12

Ο Κουντερα νομίζω είχε πει ότι κάθε παιδι είναι μια ελπιδα...Αυτο είναι αλήθεια και μάλιστα μεγάλη αλλα το άσχημο εδω είναι ότι αυτη η ελπιδα είναι δυνητικη...και μάλιστα βασίζεται σε ελάχιστες πιθανοτητες..Με απλά λόγια πιο εύκολα υπερτυχερος σε λοτταρια παρα ένα παιδι να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικο απο αυτο το ον που βαρέθηκε να βλέπει ο πλανήτης αρκετες δεκάδες χιλιάδες χρόνια τωρα..Και αλήθεια κοιταξτε πως όλοι μπροστά σε ένα παιδι (και μάλιστα όσο πιο μικρό το παιδι τόσο πιο έντονα) αλλάζουν αμέσως διαθεση,γίνονται χαρωποι σε σημείο βλακειας,αυτοί οι άνθρωποι δεν υποκρίνονται ,όντως νιώθουν ένα συναίσθημα που δεν μπορούν να συγκρατησουν,αλλα αυτο το συναίσθημα,αυτη η χωρίς αιτία χαρα,δεν προκύπτει απο την ελπιδα που ανέφερα πιο πριν,για την ακρίβεια δεν προκύπτει απο καμία λογική επεξεργασία...και αυτη η αντίδραση φωλιαζει σε εκείνο το σκοτεινό υπόγειο των ενστικτων.

Saturday, March 31, 2012

Βk club

Κοιτώντας αυτές τις 15χρονες ορμονικές βόμβες σκέφτομαι πως πρέπει να βαρανε τρελή φρίκη στις ζωές τους για να χτυπιουνται σαν μαϊμούδες υπο τον ήχο μιας απιθανης μουσικής,εκστασιαζομενοι σε κάθε παραγγελμα του αρχηγού της φυλής...Και όμως και εδω η ζωη επιβεβαιώνεται στα σώματα που αγγιζονται,στα στήθη που εκρηγνυνται,στην τριχοφυια του εφηβαιου τους
Να καβαλησω την αχτίδα μιας ελαχιστης πιθανότητας
της πιο μικρουλας
αυτής που γλυφει το μηδέν....
και να φύγω...
Ονειρευομαι!

Wednesday, March 28, 2012

Ημερολογιο στρατου,Κυπρος 2011-2012


Αυτες οι 10 ημερολογιακες σκεψεις γραφτηκαν απο τον ιουλιο του 11 μεχρι τον μαρτιο του 12...

3-7-11
Το χωμα χωρις νερο
γινεται ανυδρο
ξερο
γεματο ρωγμες και αυλακια
Το σωμα μου χωρις το σωμα σου
προσδοκα την πρωτη βροχη
σαν κατι παραπανω από λυτρωση.
*******************************
24-7-11
Στην κυπρο
το χρυσο του σταχυου και του ηλιου
θυμιζει κατι απο van gohg
*******************************
25-07-11
Το εψησε στο φούρνο του φυλακιου...  
Κανονικό ζεστό ψωμι...
με αλεύρι νερό και μαγιά
Χοροπηδουσαμε  ,
γελουσαμε σαν παιδια!
Τα ματιά μας υγρά απ´τη χαρα,γυαλιζαν.
Απεναντι στη μιζέρια
στην παρακμή
στη μοναξιά
και στο τίποτα
αρκεί ένα μικρό κάτι
φαινομενικά ασήμαντο
για να μεταμορφώσει τα πάντα.
**********************************************
28-07-11
Όλους αυτούς που κοιτάς με περιφρόνηση
που ειρωνικά αποκαλεις πιθηκους
τους ίδιους που ο Σοπεναουερ περιέγραφε ως<<διποδα>>
είναι γεματοι δυναμη
μια απίστευτη ζωική δυναμη
την ιδια που κινεί τα πάντα
απο το τελευταίο έντομο
μέχρι τα πιο μακρινά νεφελωματα του γαλαξια
μια ενεργεια που όμοια της
δε θα βρεις ποτε στα βιβλία που βυθίζεσαι... και γερασες
Αυτη η δυναμη δεν έχει σχέση με την εκλεπτυνση
αλλα με τον πιο σκοτεινό
βαθύτερο εαυτό σου
που ο πολιτισμός
και εσυ ο ίδιος κατεπνιξες
*****************************************
6-8-11
Οποιαδήποτε μουσική φράση
του ομοφυλόφιλου Χατζιδακι
προσδίδει στα γεννητικα μου όργανα
περισσότερο  βάρος
περισσότερη αρρενωποτητα
απο εκατό θητείες μαζί,
με καθιστά άντρα
με μια δύναμη
που ολα τα όπλα
οι στολές
και η ιεραρχία τους
σαρωνονται μπροστά της
**************************************************
9-8-11
Τον κερασα τσιγάρο ...
Σε δεκα λεπτά μου είχε πει ολα τα σωψυχα του

 τον χωρισμό τον γονιών
την κοπέλα που απ'οταν μπήκε χάθηκε
τα λεφτά που δεν υπάρχουν...

Δεν ξέρω αν ήθελε απλά σε κάποιον να μιλήσει
η ήταν ένα κόλπο να κάνει κάποια τσιγάρα παραπάνω,
του  δίνω κι'αλλο.....

Τα  μάτια  του άδεια
τα χείλη του ανοιγοκλειναν μηχανικά
λες και η ιστορία της ζωής του
ήταν μια χιλιοπαιγμενη κασσετα
που εξιστορουσε χωρίς ενδιαφέρον
χωρίς ψυχή.
Τον λυπηθηκα
οι μύγες σαν μονη αποδειξη ζωής
χόρευαν
επίμονα
πάνω από το χώμα που αχνιζε
πάνω απο τον γεμάτο παραίτηση μονόλογο του,
το χακί μέσα στη ζέστη
σαπιζε στο δέρμα του
σαν τις σκέψεις του...
Δεν άκουγα πια
τον κοίταζα σαν κάτι παράξενο,
ξένο και κοντινό μαζί,
το  βλέμμα μου καρφώθηκε
σε μια λωρίδα θάλασσας
και σκεφτηκα πάλι τη μοίρα των ανθρώπων
την νομοτέλεια που υπακούμε χωρίς να γνωρίζουμε
τις αιώνιες  αλήθειες που αποτελούν τις αλυσίδες μας...
*****************************************
22-10-11
Δεν είναι μονο ότι σε εξουσιαζει ο κάθε γαλονάς
εκει που δεν εδινες λογαριασμο ουτε στον πατερα σου
που ελεγε και ο Ρεμαρκ…

Πιο πολύ είναι η παραχωρηση του πιο ζωτικου
προσωπικου σου χωρου,
να θες πεντε λεπτα να κλαψεις
και να χρειάζεσαι κρυψωνα για αυτό.
*****************************************
24-10-11
Σε ένα τέτοιο ελεγχομενο περιβάλλον
πριν κάποιος χάσει το μυαλο του
κινδυνευει η αυτονομία και η ακεραιότητα  του

Οι πιο πολλοί βέβαια είναι τυχεροι
δεν διέθεταν ποτε κάτι απο αυτα.
***************************************
31-1-12
Στη στολη του αστερια που φλεγονται,
στο ακουσμα του φοβος...
Περναει...
Πυληηη....ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Κραταει δυο μικρα παιδια απο τα χερια
Ολοι χαιρετουν,εκατονταδες ποδια βροντουν...

Τα παιδια προχωρουν αγερωχα
χωρις εκπληξη στα ματια τους
για ολα τα αλλα ματια που κοιτουν με τρομο...
Ολο αυτο τους φαινεται πια φυσιολογικο.....

Υπαρχουν πολλοι τροποι να καταστρεψεις εναν ανθρωπο
ο πιο απλος ειναι να εκσπερματισεις σε εναν κολπο,
να δημιουργησεις εναν αλλον οργανισμο
οπου η πολιτεια σου δινει το ελευθερο πανω του
και μετα να του δωσεις να καταλαβει.


******************************************
28-3-12
Νιωθω την καρδια μου
πιο ζεστη και ωριμη απο ποτε
Ολοι αυτοι οι μηνες μου εδωσαν
το ομορφοτερο δωρο που θα μπορουσα να ελπισω.
Για αυτο τον μικροψυχο
υποκριτη
βλακα
μισαλλοδοξο
αριβιστα
εαυτουλη
κουτοπονηρο
ΜΕΣΟ ανθρωπο
νιωθω την πιο αξια περιφρονηση
την μεγαλυτερη κατανοηση για την ιδια του τη φυση
και τελικα την πιο ζεστη και ειλικρινη αγαπη.

Monday, February 27, 2012

(Για σενα το λεω,που ακομα δεν εφυγε και εχεις τρελαθει στα τηλεφωνα....)

Δεν υπαρχει πραγματικος αποχωρισμος

στην εποχη της τεχνολογιας.

Η επιστημη μας στερησε την αληθινη στερηση

και ενα απο τα μεγαλυτερα διδαγματα.
Ω,αυτη η ωραια λυτρωτικη αισθηση

καθως παρακολουθεις ενα δελτιο ειδησεων

ή κοιτωντας την αεναη βουη του κοσμου σε ενα πολυκαταστημα

αυτη η αισθηση της συνεχειας της ζωης

η οποια δεν νοιαζεται για σενα

η οποια θα ειναι εκει και χωρις εσενα

και την οποια τα βασανα σου και τα ονειρα σου

αφηνουν ανεπηρεαστη.

Βλεπεις,

δεν υπαρχει πιο μεγαλη ανακουφιση απο την ασημαντοτητα σου.




Sunday, February 26, 2012

Γενεθλια

 Στα 28 μου

σας κομιζω

τις ηττες ,

τους φοβους μου

αλλα και εκεινο το υπεροχο φωτεινο σημειο

εκεινη την αισθηση που δεν ξεχναει το σωμα

τις στιγμες που σταθηκα στον ηλιο μεχρι να πονεσουν τα ματια μου.

Καθως τρεμω το επομενο <<χτυπημα του κεραυνου>>

νιωθω οτι δεν δειλιασα

οτι κοιταξα καταματα

και αυτη η εμμονή

να ριχνω το βλεμμα μου εκει που οι αλλοι αποστρεφουν

εδω και χρονια

επλασε την ταυτοτητα μου

εγινε το κεντρο βαρους μου

η ομορφια της περηφανιας μου,

μια ειλικρινεια βαθια μεσα

που σκαλιζει την τρυφεροτητα

και τρεφει την ανθρωπια μου.

Tuesday, January 31, 2012

Ημερολόγιο στρατού 7

31-1-12
Στη στολη του αστερια που φλεγονται,
στο ακουσμα του φοβος...
Περναει...
Πυληηη....ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Κραταει δυο μικρα παιδια απο τα χερια
Ολοι χαιρετουν,εκατονταδες ποδια βροντουν...

Τα παιδια προχωρουν αγερωχα
χωρις εκπληξη στα ματια τους
για ολα τα αλλα ματια που κοιτουν με τρομο...
Ολο αυτο τους φαινεται πια φυσιολογικο.....

Υπαρχουν πολλοι τροποι να καταστρεψεις εναν ανθρωπο
ο πιο απλος ειναι να εκσπερματισεις σε εναν κολπο,
να δημιουργησεις εναν αλλον οργανισμο
οπου η πολιτεια σου δινει το ελευθερο πανω του
και μετα να του δωσεις να καταλαβει.

Monday, October 24, 2011

Ημερολογιο στρατου 6

Σε ένα τέτοιο ελεγχομενο περιβάλλον 

πριν κάποιος χάσει το μυαλο του

κινδυνευει η αυτονομία και η ακεραιότητα  του


Οι πιο πολλοί βέβαια είναι τυχεροι

δεν διέθεταν ποτε κάτι απο αυτα.

Saturday, October 22, 2011

ημερολογιο στρατου 5


Δεν είναι μονο ότι σε εξουσιαζει ο κάθε γαλονάς

εκει που δεν εδινες λογαριασμο ουτε στον πατερα σου

που ελεγε και ο Ρεμαρκ…


Πιο πολύ είναι η παραχωρηση του πιο ζωτικου

προσωπικου σου χωρου,

να θες πεντε λεπτα να κλαψεις

και να χρειάζεσαι κρυψωνα για αυτό.

 

Tuesday, October 18, 2011

FACEBOOK

Πρέπει να νιώθεις τη δική σου ζωή

λίγη,ανεπαρκή

για να μπαίνεις σαν κατάσκοπος το βραδι στο δίκτυο

και να παρατηρεις τις ζωές τους


Υπάρχει κάτι το βαθύ ηδονοβλεπτικο εδώ....

Στις πιο πολλές φωτογραφίες δείχνουν χαρούμενοι

σαν να έχουν πετύχει πολλά,

τουλάχιστον  πιο πολλά απο εσένα


Οι ζωές τους απο μακριά μοιάζουν σαν πίνακας σε μουσειο,
και εμείς πίσω απτό σχοινί στεκόμαστε και τον απαθανατιζουμε...

Οι ζωές τους απο μακριά φαίνονται τόσο πλήρεις

λες  και δεν υπάρχει φόβος

Θάνατος

Ματαίωση

Αποτυχία....


Κάποιος ταλαίπωρος θα κοιτα και τη δική σου

και θα θαυμάζει

αλλά τελικά τελικά

δύσκολα θα βρεις έναν έντιμο άνθρωπο να ισχυριστεί

ότι ζει αυτό που βαθιά επιθυμεί

πως δεν ονειρεύεται άλλες χίλιες ζωές

διαφορετικές.....

αλλά καθώς αναπολεί τα ενδεχόμενα που έχασε

τις πραγματικότητες που δεν έζησε

ξεχνά τη ΜΙΑ

απελπιστικά

μοναδικά δική του

τις λίγες δεκαετίες που απίθανα του δοθηκαν.