Friday, April 18, 2014

Ο Νικος Δημου,το αγιο φώς και τα ρολόγια του Σοπεναουερ

Επειδή ίσως μόνον ενας ευφυης και λογικος ανθρωπος μπορει σε ορισμένα ζητήματα να κατανοήσει και να μπει στη θέση ενός άλλου ευφυη και λογικου ανθρωπου,ο Αρθουρ θα αφιερωνε το παρακάτω απόσπασμα του στον Νικο. 


<<Δεν πρεπει να οδηγειται κανεις σε απογνωση απο καθε παραλογισμο που λεγεται η γραφεται δημοσια και γνωρίζει την γενική επιδοκιμασια ή εστω  δεν αντικρουεται και ανασκευάζεται,ούτε να  πιστεύει οτι το ζήτημα εχει κριθει οριστικα.Αντιθετα θα  πρεπει να γνωρίζει προς παρηγοριά του  οτι το πράγμα θα υποβληθει σιγα σιγα σε εξεταση και κριτικο ελεγχο,θα συζητηθει,θα διαυγασθει,θα σταθμιστει και εντελει θα κριθει ,στις  περισσοτερες περιπτωσεις ορθα,ουτως ωστε –μετα απο ενα χρονικο διαστημα αναλογο του βαθμου δυσκολιας  του πράγματος –ολοι σχεδον θα κατανοησουν επιτελους  αυτο που  το καθαρο μυαλο θα διεκρινε εξαρχης.Στο μεσοδιάστημα ,πρέπει να κάνει κανεις υπομονη,διοτι ενας ορθως κρινων ανθρωπος που βρίσκεται αναμεσα σε πλανημενους  μοιάζει με τον έχοντα ρολοι που πηγαίνει καλά μεσα σε μια πόλη στην οποία όλα τα ρολογια στους δημόσιους  χώρους δείχνουν εσφαλμενη ωρα.Μονον αυτος γνωρίζει την σωστη ωρα αλλα σε τι ωφελει αυτο,οταν ολος ο κοσμος ,ακόμη και οσοι γνωριζουν οτι μονο το δικό του ρολοι πηγαινει καλα,ρυθμιζει την δραστηριοτητα του βασει των δημοσιων ρολογιων,τα οποια δειχνουν ολα εσφαλμενη ωρα?>>

Tuesday, May 28, 2013

Σε αυτό το συμπαν που διαστελλεται θα κρατησω την αγαπη




Το θεμα δεν αφορα ολους…
Είναι αυτοι που το συνειδητοποιουν που εχουν το προβλημα
Δεν ηρθαμε εδώ για να ζησουμε σε μια νιρβανα ευτυχιας
αλλα για να αντεξουμε οσο μπορουμε και αν καταφερουμε να αγαπησουμε..
Ρωτας ,που πηγαν ολοι οι αληθινοι ανθρωποι?
Οι ανθρωπινοι τρυφεροι ζεστοι ανθρωποι?
Όταν συναντας σπανια έναν από αυτους νιωθεις
σαν να σου επεσε ο πρωτος αριθμος του λαχειου.
Αλλα ολοι οι αλλοι ..τι τους συνεβει?
Γιατι δεν αντεξαν?
Γιατι μεταλλαχθηκαν και με ποια διαδιακασια?
Με μικρα βηματα?Ξαφνικα?
Είναι που όταν περασαν από την κολαση,
δεν καταφεραν να κρατησουν μια σπιθα μεσα τους
και κυκλοφορουν με ματια σβηστα?
Σε αυτό το συμπαν που διαστελλεται και θα χαθει χωρις σκοπο
βρισκω ενα μικρο νοημα και γατζωνομαι πανω του,
να μην παψω
να αγαπω
να μεινω ανθρωπος
να μην αλλοιωθω…

Monday, May 06, 2013

Το τελευταιο σημειο


Το τελευταιο σημειο

Ενας από αυτους τους ανθρωπους
που περνανε για λιγο από τη ζωη μας
αλλα που και που τους θυμομαστε μου ειχε πει
<<Για τις δυσκολες καταστασεις εχω ένα κουτακι
Όταν χανω την ελπιδα μου το ανοιγω
και κοιταω μεσα σε αυτό όλα τα βραβεια ,αριστεια,διπλωματα
 εχω μαζεψει στη ζωη μου.
Να, αυτό μου δινει δυναμη και κουραγιο>>
Μου εκανε εντυπωση τοτε και σκεφτηκα
 ποσο καλο θα μου εκανε να ειχα ένα τετοιο κουτι,
από τι ξενυχτια,δακρυα,απελπισια θα με ειχε γλιτωσει

Τωρα στο τελευταιο σημειο  της αντοχης μου,
σκεφτομαι ολους τους ανθρωπους
που καποτε νομιζαν πως εφτασαν στον πατο
και με πιανει πικρο γελιο.
Δεν υπαρχει αυτό το σημειο
υπαρχει πιο κατω και από το κατω
αλλα το ζητουμενο είναι ο τροπος που ανακαλυπτει κανεις
για να αντεξει λιγο ακομα…
Οι ανθρωποι δεν φτανουν,
ποιος να καταλαβει και τι…
Μονο η εικονα της μητερας ανακουφιζει
στο τελος μονο αυτή μενει..
να χτυπας δυνατα τα πληκτρα παιζοντας χατζιδακι...
καποια λιγα βιβλια..
ελαχιστα’
αυτά που παρηγορουν
Καβαφης,σοπεναουερ,δημου,dawkins
και αυτή η λυτρωτικη αισθηση ότι εισαι μερος του ολου
της φυσης
πως ο πονος σου
είναι κατι φυσικο όπως η βροχη
αυτή η ασημαντοτητα
περιεργως
ανακουφιζει
επουλωνει
δροσιζει
δροσιζει.




Wednesday, February 20, 2013

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ
Ειναι 80 χρονων.
Περπατα χωρις να σκεφτεται
τι του επιφυλασσουν τα λιγα χρονια.
Παλια αν τον ρωταγες θα σου ελεγε πως θα ηθελε
τουλαχιστον να μην πονεσει το σωμα του.
Τωρα σαν να μην τον νοιαζει πια.
Παει λιγο καιρος που πεθανε η συντροφος του ..
Τελευταια φορα την ειδε να την κατεβαζουν
δεν ξαναπηγε,την αποχαιρετησε..
Δεν την θυμηθηκε σε καμια προσευχη,
δεν πιστευει σε προσευχες...
Εχει θυμωσει με το θανατο που του πηρε εκεινη
και σε λιγο θα του παρει το πιο σημαντικο δημιουργημα του
τον εαυτο του.
δεν συμφιλιωνεται,νιωθει οργη,
πετα χωμα στον ηλιο να τον τυφλωσει...

Monday, February 04, 2013

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ

Σκέφτομαι τον Δαρβινο στο θάνατο της μικρής του κόρης 
και πονα η καρδια μου.
Αυτός να κοιτα αγερωχα την άβυσσο 
και η γυναίκα του να προσκυνα εικονες...
Θα μπορούσα άραγε να μοιραστώ τη ζωη μου
με μια πιστη;
Θα μπορούσα άραγε να περπατησω όλο αυτόν τον δρόμο με συνοδοιπόρο κάποια που πιστεύει σε φαντάσματα;
Που στις εσχατιες της υπαρξιακης της αγωνίας σκύβει το κεφάλι;
Θα μπορούσα να νιώσω έλξη για εκεινη
που δεν είναι ελεύθερη αλλα δούλη;
Αν την αγαπούσα θα ανεχομουν την δεισιδαιμονια;
Εγω που σαν άλλος δραπέτης απο το σπήλαιο του Πλάτωνα
θέλω να μεταδωσω φως
θα αντεχα τέτοιο σκοτάδι;

Thursday, January 24, 2013

2/01/2013

To κακο με την προδοσια δεν ειναι η ιδια η πραξη
αλλα η αυταπατη που αφεθηκες να ζησεις.
Εκει το αυτομαστιγωμα
και εκει η αυτολυπηση
Και το τοσο γυμνασμενο σου μυαλο
στεκει αστειο σε αυτά που δεν εβλεπε.
Ο άλλος εχει τη λιγοτερη ευθυνη
τοσα μπορουσε
τοσα εκανε….
από αναγκη
δολο ,δειλια
η οτιδηποτε άλλο ανθρωπινο.
Είναι πως καπου καπου ξεχνας
λες αυτος θα είναι αλλιως
και βυθιζεσαι σε αυτό που θα ηθελες.
Όμως και αυτος φτιαγμενος
από το υλικο που εισαι και εσυ
και από το οποιο ελαχιστα προκυπτουν
που να αξιζουν τον κοπο….

Sunday, January 20, 2013

20/01/2013

Υπαρχει μια ποιητικη διασταση στην αυπνια.Ως φυλακας της νυχτας που αποσυρεται, νιωθοντας πως εκπληρωσε το καθηκον του,με τις πρωτες ακτινες του ηλιου.....

Friday, January 18, 2013

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΈΒΛΕΠΑΝ ΤΌΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Για σένα το γράφω,που έχεις παει στο Ηράκλειο μονη...
Πόσο θα θελα να μουν μαζι σου τώρα ...
θα περπατουσαμε τους ίδιους δρόμους ,
ακούραστα θα περπατουσαμε...
Τείχη,κούλε,πεζόδρομοι,γευσεις,
και εκείνα τα μέρη που εμείς ξέρουμε μόνο
αλλα σημαίναν πολλα...
Αλλα ίσως δεν θέλω τόσο να έρθω τώρα,
όχι έτσι που εγινα και αλλαξα,
όσο το ακατόρθωτο,
να επίστρεψω εκει γυρίζοντας το χρόνο πίσω
σαν τότε...
Δεν είναι ότι ήμουν ευτυχισμένος
αλλα ήμουν περίεργα ζωντανός
με λιγότερο προδοσία
περισσότερη ανεμελια και ονειρο.
Θέλω να ξαναδώ την πόλη με εκείνα τα ματια
όχι με αλλα
ποτε με αλλα,θα είναι ξένη.
Όχι η ιδια η πόλη....
αυτο που έβλεπαν τότε τα τα ματια
μου λείπει!

Saturday, January 12, 2013

Παραδοξο

ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Μονο οποιος μπορει να διανοηθει τη ζωη χωρις τον συντροφο του
μπορει να τελικα να εχει μια υγιη σχεση
και τελικα να ζησει μαζι του.

Monday, December 31, 2012

31/12/12

Καθώς σε μια συζήτηση να βρεθεί έναν άξιος συνομιλητής
 είναι πράγμα σπάνιο εώς απίθανο
 ο μόνος λόγος να εμπλακεί κανεις σε μια τέτοια ψυχοφθορο διαδικασία
 θα ηταν αν είχε σκοπό το σεξ...
όμως δεν αργεί ένας σκεπτόμενος άνθρωπος να καταλαβει
 ότι ελάχιστες γυναίκες εκτιμούν τη σωστή σκέψη
 και απο αυτές η πλειοψηφια θα βρει άλλους λόγους να σε απορρίψει .

Saturday, December 15, 2012

ΣΦΑΛΜΑ

ΣΦΑΛΜΑ


Αυτός που απογοητευεται απο τους ανθρώπους
έχει διαπράξει πρώτα το σφάλμα της γοητειας.

Friday, November 30, 2012

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ

Στην προσπαθεια τους για χειραφετηση
μπερδευουν την ελευθερια με την χυδαιοτητα
και την ισοτητα με τη ισοπεδωση...
Θελουν να βριζουν σαν αντρες
να φτυνουν σαν αντρες
και στο τελος να πηδανε σαν αντρες...
Μη μπορωντας να ελευθερωθουν
μετατρεπονται σε ενα αφυλο πλασμα
χωρις ψυχη
σκοτωνονοντας τη θυληκοτητα τους.
Στερημενες,καταπιεσμενες
οδηγουνται στην υπερβολη μηπως εκει χορτασουν.
Καπου καπου τις συμπονω
καποιο ανασφαλες αρρεν θα
τις τραυματισε καιρια ....
Ομως γλυκεια μου
εκει που λες ενα << στα αρχιδια μου>>
χανεται ο κοσμος μου
και κυριως η στυση μου.

Saturday, August 11, 2012

Street parade

Street parade στη Ζυριχη...η κόλαση δεν έχει τόση ένταση και ο παράδεισος τόσες ωραίες γυναίκες..Σήμερα οι άνθρωποι κάνουν αυτο που θα ήθελαν αλλα τις υπόλοιπες 364 μέρες δεν τους αφήνουν...κυκλοφορούν ημιγυμνοι,επιδεικνύοντας τη σεξουαλικοτητα τους,φωνάζουν και χορεύουν σαν υπνωτισμενα φίδια,πίνουν σαν να μην υπάρχει αυριο(άραγε υπάρχει ;)και πετάνε τα σκουπίδια τους παντού ....Είναι οι ίδιοι που τη Δευτέρα θα πανε με κοστουμι στη δουλεια τους ...

11/08/12

Στους κατταρακτες του Ρηνου ακόμα και τα εκπαιδευμένα στην ομορφιά ματια δυσκολεύονται να προσαρμοστούν .....

Friday, August 10, 2012

10/08/12

Ταξιδεύοντας απο την Γενεύη για Βερνη και έχοντας παρέα ένα βιβλίο του γερο Φρουντ αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο ίδιος για την επίδραση που έχει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο στην ανθρώπινη ευτυχία...μέσα σε όλη την ελβετική καθημερινή τελειότητα σκέφτομαι πως καταστάσεις όπως η φθορά,ο θάνατος,η μοναξιά,ο έρωτας μένουν ανεπηρεαστες....πως αυτο το καλοκουρδισμενο ελβετικο ρολόι είναι και αυτο ευάλωτο ,όπως καθετί ανθρώπινο....

Tuesday, July 24, 2012

24/07/12

Είναι σκοτεινοι ακόμα και τότε που κάνουν ότι μπορούν για να τους περάσεις για φωτεινους....και εγω φοβάμαι το σκοτάδι τους,πιο πολυ αποτι το απεχθανομαι

Friday, June 29, 2012

29/06/12

Καταλαβαινω αυτους που φοβουνται την απορριψη
δεν υπαρχει ευκολη συμφιλιωση με την μοναξια
καταλαβαινω και αυτους που ειναι οπως πρεπει παντα
αλλα εγω κατα εναν τροπο επιζητω τη απορριψη
θα ενιωθα περιεργα αν βιωνα μια μεγαλη αποδοχη
η αρνηση τους,το αταιριαστο μεταξυ μας
ειναι τα δικα μου παρασημα και τιτλοι τιμης.
Θελω τους λιγους,τα σωστα ματια...
 

Saturday, May 26, 2012

26/05/12

Υπάρχει ένα μικρουλι κομμάτι εαυτού άβατο  σκοτεινό  μόνο που δεν το προσεγγίζει καμία κατανοηση που δεν το εξημερώνει καμία τρυφεροτητα

Thursday, May 24, 2012

25/05/12

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
και λεω
πως αυτο που μου δοθηκε ηταν σπουδαιο
ιερο
αισχρο
και αγιο μαζι...
Αλλα θελω
λιγο ακομα
λιγη ευνοια
να δω παλι την αχτιδα να με ακολουθει
να νοιωσω παλι το αγγιγμα τους!

Φωναζω στους ανυπαρκτους θεους
<<μην με αφηνετε>>
και ακουω τον αντιλαλο μου
παραλλαγμενο
να μου υπενθυμιζει
τη μοιρα του ζωντανου
την αμετακλητη μοναξια
την τελικη αποδοχη

Thursday, May 17, 2012

Για ολες τις στιγμες που δεν κοιταξαμε τον ηλιο



Σιγα,σιγα
ασυνειδητα συνειδητα
αποδομησαμε καθε ομορφη πιθανοτητα
εμεις οι ιδιοι
για εμας τους ιδιους
και στεκουμε τωρα απορημενοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν εγινε αλλα θα επρεπε ταχα?
Προδωσαμε τους θεους πριν αυτοι μας εγκαταλειψουν
και περιφερομαστε αδειοι...
Που ειναι ολο αυτο που δεν γιναμε αλλα θα επρεπε ταχα...

Monday, April 30, 2012

30/04/12

Θεέ μου,
πως θα γεμίσει όλος αυτός ο ατελειωτος χρόνος,
μοιάζει σαν τιμωρία ,
όλη αυτη η απέραντη διάρκεια..
Πρεπει να υφιστασαι αυτο το νοητο ρολοι,
να ακους τον χτυπο του ακομα και τις πιο ακυρες ωρες,
να ακους τον χτυπο του
να τον νιωθεις στο δερμα σου
και να θυμασαι οτι οσο τον ακους  εχεις την πολυτελεια να υπαρχεις.

Ενας ειλικρινης αφελης θα ελεγε πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει μίσος,
εχθροπραξια
αιμα
γιατί όλοι είμαστε ίσοι στη μεγγενη του χρόνου,
σκλάβοι σε καταναγκαστικα δευτερόλεπτα ,
αφελείς προγραμματισμένες μηχανές που γεμίζουν θόρυβο την ήδη ενοχλητική βουή...

Θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να ενωθούν γύρω απο αυτο ,
πως θα κάνουν υποφερτο όλο αυτο που δεν τελειώνει μέχρι κάποτε να τελειώσει...

(Ειμαι ο ίδιος  που δεν τον χωράει η μικρή ζωη του;
Ο ίδιος που χρειαζοταν χιλιες ζωες για να ζωγραφίσει λίγο απτό θαύμα;)

Θα φτιάξω ένα ημερολόγιο,στο τελος καθε μερας θα συμπληρωνω τη σελιδα και μετα θα την καιω γιατι κανενας δεν μπορει να ζησει οταν θυμαται τα παντα.
Αλλα δεν πρεπει να ξεχασω...
θα φυλαξω τις σταχτες, να υπαρχει μια ελαχιστη μνημη να με συνδεει με ολους τους προηγουμενους εαυτους..
ολο αυτο ειναι το μονο που εχω ακομα και αν δεν το καταλαβει κανεις...ακομα και αν ολες οι μνημες χαθουν στην σιωπη

Wednesday, April 25, 2012

25/04/12

Ο Κουντερα νομίζω είχε πει ότι κάθε παιδι είναι μια ελπιδα...Αυτο είναι αλήθεια και μάλιστα μεγάλη αλλα το άσχημο εδω είναι ότι αυτη η ελπιδα είναι δυνητικη...και μάλιστα βασίζεται σε ελάχιστες πιθανοτητες..Με απλά λόγια πιο εύκολα υπερτυχερος σε λοτταρια παρα ένα παιδι να εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικο απο αυτο το ον που βαρέθηκε να βλέπει ο πλανήτης αρκετες δεκάδες χιλιάδες χρόνια τωρα..Και αλήθεια κοιταξτε πως όλοι μπροστά σε ένα παιδι (και μάλιστα όσο πιο μικρό το παιδι τόσο πιο έντονα) αλλάζουν αμέσως διαθεση,γίνονται χαρωποι σε σημείο βλακειας,αυτοί οι άνθρωποι δεν υποκρίνονται ,όντως νιώθουν ένα συναίσθημα που δεν μπορούν να συγκρατησουν,αλλα αυτο το συναίσθημα,αυτη η χωρίς αιτία χαρα,δεν προκύπτει απο την ελπιδα που ανέφερα πιο πριν,για την ακρίβεια δεν προκύπτει απο καμία λογική επεξεργασία...και αυτη η αντίδραση φωλιαζει σε εκείνο το σκοτεινό υπόγειο των ενστικτων.

Saturday, March 31, 2012

Βk club

Κοιτώντας αυτές τις 15χρονες ορμονικές βόμβες σκέφτομαι πως πρέπει να βαρανε τρελή φρίκη στις ζωές τους για να χτυπιουνται σαν μαϊμούδες υπο τον ήχο μιας απιθανης μουσικής,εκστασιαζομενοι σε κάθε παραγγελμα του αρχηγού της φυλής...Και όμως και εδω η ζωη επιβεβαιώνεται στα σώματα που αγγιζονται,στα στήθη που εκρηγνυνται,στην τριχοφυια του εφηβαιου τους
Να καβαλησω την αχτίδα μιας ελαχιστης πιθανότητας
της πιο μικρουλας
αυτής που γλυφει το μηδέν....
και να φύγω...
Ονειρευομαι!

Wednesday, March 28, 2012

ημερολογιο στρατου 8

Αυτες οι 8 ημερολογιακες σκεψεις γραφτηκαν απο τον μαιο του 11 μεχρι τον ιανουαριο του 12...η τελευταια

Νιωθω την καρδια μου

πιο ζεστη και ωριμη απο ποτε

Ολοι αυτοι οι μηνες μου εδωσαν

το ομορφοτερο δωρο που θα μπορουσα να ελπισω.

Για αυτο τον μικροψυχο

υποκριτη

βλακα

μισαλλοδοξο

αριβιστα

εαυτουλη

κουτοπονηρο

ΜΕΣΟ ανθρωπο

νιωθω την πιο αξια περιφρονηση

την μεγαλυτερη κατανοηση για την ιδια του τη φυση

και τελικα την πιο ζεστη και ειλικρινη αγαπη.

Monday, February 27, 2012

(Για σενα το λεω,που ακομα δεν εφυγε και εχεις τρελαθει στα τηλεφωνα....)

Δεν υπαρχει πραγματικος αποχωρισμος

στην εποχη της τεχνολογιας.

Η επιστημη μας στερησε την αληθινη στερηση

και ενα απο τα μεγαλυτερα διδαγματα.
Ω,αυτη η ωραια λυτρωτικη αισθηση

καθως παρακολουθεις ενα δελτιο ειδησεων

ή κοιτωντας την αεναη βουη του κοσμου σε ενα πολυκαταστημα

αυτη η αισθηση της συνεχειας της ζωης

η οποια δεν νοιαζεται για σενα

η οποια θα ειναι εκει και χωρις εσενα

και την οποια τα βασανα σου και τα ονειρα σου

αφηνουν ανεπηρεαστη.

Βλεπεις,

δεν υπαρχει πιο μεγαλη ανακουφιση απο την ασημαντοτητα σου.




Sunday, February 26, 2012

Γενεθλια

 Στα 28 μου

σας κομιζω

τις ηττες ,

τους φοβους μου

αλλα και εκεινο το υπεροχο φωτεινο σημειο

εκεινη την αισθηση που δεν ξεχναει το σωμα

τις στιγμες που σταθηκα στον ηλιο μεχρι να πονεσουν τα ματια μου.

Καθως τρεμω το επομενο <<χτυπημα του κεραυνου>>

νιωθω οτι δεν δειλιασα

οτι κοιταξα καταματα

και αυτη η εμμονή

να ριχνω το βλεμμα μου εκει που οι αλλοι αποστρεφουν

εδω και χρονια

επλασε την ταυτοτητα μου

εγινε το κεντρο βαρους μου

η ομορφια της περηφανιας μου,

μια ειλικρινεια βαθια μεσα

που σκαλιζει την τρυφεροτητα

και τρεφει την ανθρωπια μου.

Tuesday, January 31, 2012

ημερολογιο στρατου 7

Στη στολη του αστερια που φλεγονται,

στο ακουσμα του φοβος...

Περναει...

Πυληηη....ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Κραταει δυο μικρα παιδια απο τα χερια

Ολοι χαιρετουν,εκατονταδες ποδια βροντουν...


Τα παιδια προχωρουν αγερωχα

χωρις εκπληξη στα ματια τους

για ολα τα αλλα ματια που κοιτουν με τρομο...

Ολο αυτο τους φαινεται πια φυσιολογικο.....


Υπαρχουν πολλοι τροποι να καταστρεψεις εναν ανθρωπο

ο πιο απλος ειναι να εκσπερματισεις σε εναν κολπο,

να δημιουργησεις εναν αλλον οργανισμο

οπου η πολιτεια σου δινει το ελευθερο πανω του

και μετα να του δωσεις να καταλαβει.


Monday, October 24, 2011

Ημερολογιο στρατου 6

Σε ένα τέτοιο ελεγχομενο περιβάλλον 

πριν κάποιος χάσει το μυαλο του

κινδυνευει η αυτονομία και η ακεραιότητα  του


Οι πιο πολλοί βέβαια είναι τυχεροι

δεν διέθεταν ποτε κάτι απο αυτα.

Saturday, October 22, 2011

ημερολογιο στρατου 5


Δεν είναι μονο ότι σε εξουσιαζει ο κάθε γαλονάς

εκει που δεν εδινες λογαριασμο ουτε στον πατερα σου

που ελεγε και ο Ρεμαρκ…


Πιο πολύ είναι η παραχωρηση του πιο ζωτικου

προσωπικου σου χωρου,

να θες πεντε λεπτα να κλαψεις

και να χρειάζεσαι κρυψωνα για αυτό.

 

Tuesday, October 18, 2011

18/10/11

Πρέπει να νιώθεις τη δική σου ζωή

λίγη,ανεπαρκή

για να μπαίνεις σαν κατάσκοπος το βραδι στο δίκτυο

και να παρατηρεις τις ζωές τους


Υπάρχει κάτι το βαθύ ηδονοβλεπτικο εδώ....

Στις πιο πολλές φωτογραφίες δείχνουν χαρούμενοι

σαν να έχουν πετύχει πολλά,

τουλάχιστον  πιο πολλά απο εσένα


Οι ζωές τους απο μακριά μοιάζουν σαν πίνακας σε μουσειο,
και εμείς πίσω απτό σχοινί στεκόμαστε και τον απαθανατιζουμε...

Οι ζωές τους απο μακριά φαίνονται τόσο πλήρεις

λες  και δεν υπάρχει φόβος 

Θάνατος

Ματαίωση

Αποτυχία....


Κάποιος ταλαίπωρος θα κοιτα και τη δική σου

και θα θαυμάζει

αλλά τελικά τελικά

δύσκολα θα βρεις έναν έντιμο άνθρωπο να ισχυριστεί

ότι ζει αυτό που βαθιά επιθυμεί
 
πως δεν ονειρεύεται άλλες χίλιες ζωές

διαφορετικές.....

αλλά καθώς αναπολεί τα ενδεχόμενα που έχασε

τις πραγματικότητες που δεν έζησε

ξεχνά τη ΜΙΑ

απελπιστικά

μοναδικά δική του

τις λίγες δεκαετίες που απίθανα του δοθηκαν.

Friday, September 16, 2011

Μικρη ιστορια για την συμφιλιωση

στο Νικο που με εμαθε να σκεπτομαι

Η Μαρια και ο Βραχμα

Η Μαρια είναι μια ομορφη κοπελα.Για την ακριβεια μια πολύ ομορφη κοπελα.Γεννηθηκε και μεγαλωσε στην επαρχια σε ένα ηρεμο αγροκτημα

Η μητερα της  ελεγε και ξαναλεγε ότι ηταν το πιο ομορφο κοριτσακι ολοκληρης της περιοχης αλλα ολοι ξερουμε ότι οι μητερες υπερβαλλουν.Το προβλημα αλλα και η ευλογια της Μαριας αρχισε όταν μπηκε στην εφηβεια οπου και εξελιχθηκε σε μια παραξενια της φυσης,μια παραξενια σπανιας ομορφιας.

Όπως συμβαινει με οτιδηποτε ανεκτιμητο που το βλεπουμε καθημερινα και η οικειοτητα καλυπτει τα ματια μας ετσι και η ομορφια της Μαριας ενώ αρχισε να μειωνεται στα ματια των δικων της απεκτησε μεγαλη φημη σε ολους τους αλλους.Περαστικοι αρχισαν να περνανε δηθεν τυχαια ριχνοντας κλεφτες ματιες μεσα από το φραχτη του αγροκτηματος,τα αγορια στο σχολειο της  με αμηχανα γελια παγωναν μπροστα της,τα κοριτσια την απεφευγαν όπως αποφευγει κανεις κατι που τον ξεπερνα.

Ενιωθε ξενη,ενιωθε διαφορετικη,ηταν.Παρατηρωντας τον μικροκοσμο της ταξης της αισθανοταν ασχημα για τα πειραγματα των συμμαθητων της στην χοντρουλα και χαζουλα συμμαθητρια της.Για καποιο λογο καταλαβε πως με εκεινη την κοπελα ειχαν κατι κοινο,ξεχωριζαν,ανηκαν στις ακρες της στατιστικης καμπυλης όπως θα ελεγε και ο μαθηματικος τους.Την υπερασπιστηκε,μαλωσε για αυτην και ετσι γιναν καλες φιλες.Η Μαρια την αγαπουσε πολύ.Διαπιστωσε πως οι ανθρωποι προσπαθουν να καταστρεψουν το διαφορετικο,απλα για αυτην δεν ειχε ερθει ακομα η ωρα της,ηταν και η ομορφια της που σαστιζε…

Για να ολοκληρωθει η αδικια της φυσης -τα γονιδια βλεπετε εχουν μια διεστραμμενη αισθηση του χιουμορ-η Μαρια μας ηταν και πολύ εξυπνη.Περασε φιλολογος στην αθηνα.Ταυτοχρονα με τις σπουδες της αρχισε και η περιπλανηση της στην θαλασσα του ερωτα.

Η Μαρια γελουσε σαν ανεμελο παιδι με την ομορφια της.Ειχε πετυχει τις περισσοτερες στυσεις σε ολο το πανεπιστημιο,Καθως εχεζε,καθως κατουρουσε,καθως εκοβε τα νυχια των ποδιων της ενιωθε ποσο βαθια ανθρωπινη ηταν και γελαγε με αυτές τις στυσεις.Αρχισε να καταλαβαινει τη  παρεξηγηση,την παγιδα που υπαρχει στην ελξη.

Διαλεγε τους εραστες της με τετοια προσοχη όπως μια ψυχαναγκαστικη νοικοκυρα διαλεγει τα λαχανικα που θα βαλει στο καλαθι της.Αλλα ακομα και οι πιο ενδιαφεροντες από αυτους δεν μπορεσαν να διακρινουν τιποτα περα από την καυλα τους.Ηθελε να ενωθει μαζι τους,να λιωσουν οπως λιωνει ένα κραμα μεταλλων αλλα παντα εμενε με μια αισθηση ανικανοποιητου,οι αλλοι παρεμεναν αποντες και ανεπαρκεις,εβλεπαν μεχρι εκει που μπορουσαν να δουν.

Η Μαρια-ειπαμε ηταν εξυπνη-λατρευε τον Σοπεναουερ.Ακομα και στο προσωπο του διεκρινε μια ενδιαφερουσα ασχημια που την ξεσηκωνε.Ο αγαπημενος της Αρθουρ λοιπον ελεγε πως το σεξ είναι σαν το φως του ηλιου που μας εμποδιζει να δουμε τα αστερια.Ετσι ενιωθε και εκεινη,ενιωθε πως η ομορφια της επισκιαζε το αστερι της ψυχης της.

Και ετσι την μισησε.Μισησε τη γραμμη των φρυδιων της,το πανλευκο του δερματος της,τα μακρια δαχτυλα της,κάθε λεπτομερεια της θηλης της και οτιδηποτε αποτελεσε πεδιο λατρειας τοσων και τοσων πιστων.Αρχισε να αδιαφορει υπερβολικα για την εμφανιση της και ανακαλυψε τροπους να δειχνει οσο πιο ασχημη μπορουσε.

Ματαια.Οι επιτυχιες δεν μειωθηκαν.Η αισθηση που αφηνε ένα απλο περασμα της ηταν το ιδιο εντονη.Η Μαρια επεσε σε μελαγχολια.Θυμηθηκε ένα ινδικο μυθο,ένα κατσικακι επισκεπτεται τον θεο της δημιουργιας,Βραχμα,και του παραπονιεται πως ολοι οταν το βλεπουν θελουν να το φανε,πως ολοι το επιθυμουν για το κρεας του,το βλεπουν σαν τροφη.Και ο δικαιος θεος του απαντησε:Τι να σου πω παιδι μου,και εμενα τωρα που σε βλεπω μου τρεχουν τα σαλια.

Ηταν η ιδια το κατσικακι,ενιωθε την ομορφια της σαν βαρος,και ο δικαιος Θεος της απανταγε:τι να σου πω Μαρια μου,και εμενα τωρα που σε βλεπω απλα με καυλωνεις.

Ενιωθε παγιδευμενη σε μια νομοτελεια που δεν μπορουσε να ξεπερασει.Δεν ηταν μονο οι εραστες,καποιος που γινοντουσαν φιλοι δεν περνουσε λιγος καιρος και  της την επεφτε,ηταν κατά καποιο τροπο καταδικασμενη να είναι μονη…

Αυτή που κανενας δεν περιμενε να εχει δεχτει απορριψη ειχε δεχτει την μεγαλυτερη,ειχε απορριφθει ως ανθρωπος.Αντιδρουσε σπασμωδικα,μετα την ομορφια της αρχισε να μισει τους ανδρες.Αρχισε να τους καταναλωνει,να ταιζει την πεινα της,τα βραδια εβγαινε και γαμουσε οποιον ηθελε,την επομενη μερα δεν απαντουσε στις εκκλησεις τους,τους χρησιμοποιουσε για εκτονωση,ετσι και αλλιως κανενας δεν θα την καταλαβαινε.

Δημοσιευε ποιηματα της σε μικρα περιοδικα,ομως καθως τα ποιηματα της γινοντουσαν αμεσως δεκτα,ουτε αυτό  ανεβαζε την αυτοπεποιθηση της.Βλεπετε ειχε κανει το λαθος και ειχε γνωρισει τους διευθυντες και ηταν σιγουρη πως και αυτοι την βοηθουσαν υπο τη μεθη της ομορφια της.

Καποια μερα ηρθε ένα γραμμα σπιτι της.Ενας νεος από άλλη πολη που με φλογερα λογια της εκμυστηρευοταν πως τα γραπτα της τον ειχαν βοηθησει να υπαρχει,τις εγραφε και εκτενεις αναλυσεις στιχο στιχο.Καχυποπτα του απαντησε,και μετα παλι αυτος και παλι,παλι..Ηταν σιγουρη ότι δεν την γνωριζε και το καλυτερο κάθε του γραμμα κάθε του σκεψη την αγγιζαν με ένα τροπο που μονο ο γεροΣοπεναουερ ειχε καταφερει μεχρι τωρα.Περασαν μηνες,την πιεζε να συναντηθουν,το απεφευγε εντεχνως,εχοντας αποκτησει μια σπανια επικοινωνια φοβοταν μην χαλασει τα παντα με την ομορφια της.

Και ξανα η φωνη του Βραχμα τη στοιχειωνε, τι να σου πω Μαρια μου,και εμενα τωρα που σε βλεπω απλα με καυλωνεις…

Εκλαψε μπροστα στο καθρεφτη της,σκεφτηκε πως αν αυτή είναι η μοιρα της,δεν εχει να κανει κατι άλλο παρα να την κοιταξει καταματα,πως τοσο καιρο κρυβοταν γιατι φοβοταν την ιδια τη ζωη,πως επρεπε να ρισκαρει,πως η ομορφια της δεν είναι ουτε ευλογια ουτε βαρος αλλα στα σωστα ματια είναι απλα ένα κομματι του εαυτου της,θνητο,βαθια ανθρωπινο…και ευχοταν να εχει βρει αυτά τα σωστα ματια.

Η συναντηση εγινε…μιλησανε σαν να γνωριζονταν από χρονια,εκεινος ειχε φερει όλα τα γραμματα τους.Του μιλησε για τους φοβους της,τον αφησε να αγγιξει το προσωπο της.Δεν ξερω τι εγινε μετα,ισως είναι καπου αγκαλιασμενοι,ισως αυτή ή αυτος δεν ενιωσαν την απαραιτητη ελξη(περα των επιστολων) για κατι παραπανω.Γνωριζω όμως πως η Μαρια ηρθε πρωτη φορα σε επαφη με τη συμφιλιωση και τα ποιηματα της γινονται ολο και καλυτερα.

Friday, August 12, 2011

Για την ψυχιατρική που θα ήθελα...

Στην Ε.



Aπεναντι στα δισεκατομυρια των νευρωνων

στα τρισεκατομυρρια συναψεων

στις ελικες και τους σχηματισμούς

στην ίδια την εξέλιξη

-που απο μια στοιχειώδη απλότητα

δημιούργησε την πιο όμορφη πολυπλοκότητα

που έχουμε δει ,

το ίδιο μας το μυαλο-

εμείς οι φυσιολογικές ευρυθμες μηχανές

πρέπει να εμπνευστουμε

και να σεβάστουμε  το ηθικό χρέος 

προς τις μηχανές με ψυχικό νοσήμα.

Οφείλουμε να κατανοήσουμε στο μεγαλύτερο βάθος

τα μυστικά της λειτουργίας μας,
 
να προσφέρουμε λύση

αξιοπρέπεια

και τελικά την ίδια τη ζωη

στα πιο γνήσια και αδικημενα αδέρφια μας.

Tuesday, August 09, 2011

Ημερολόγιο στρατού 4

Τον κερασα τσιγάρο ...


Σε δεκα λεπτά μου είχε πει ολα τα σωψυχα του

 τον χωρισμό τον γονιών 

την κοπέλα που απ'οταν μπήκε χάθηκε

τα λεφτά που δεν υπάρχουν...


Δεν ξέρω αν ήθελε απλά σε κάποιον να μιλήσει

η ήταν ένα κόλπο να κάνει κάποια τσιγάρα παραπάνω,

του  δίνω κι'αλλο.....


Τα  μάτια  του άδεια 

τα χείλη του ανοιγοκλειναν μηχανικά

λες και η ιστορία της ζωής του

ήταν μια χιλιοπαιγμενη κασσετα

που εξιστορουσε χωρίς ενδιαφέρον

χωρίς ψυχή.


Τον λυπηθηκα

οι μύγες σαν μονη αποδειξη ζωής

χόρευαν 

επίμονα 

πάνω από το χώμα που αχνιζε

πάνω απο τον γεμάτο παραίτηση μονόλογο του,

το χακί μέσα στη ζέστη

σαπιζε στο δέρμα του

σαν τις σκέψεις του...


Δεν άκουγα πια

τον κοίταζα σαν κάτι παράξενο,

ξένο και κοντινό μαζί,

το  βλέμμα μου καρφώθηκε

σε μια λωρίδα θάλασσας

και σκεφτηκα πάλι τη μοίρα των ανθρώπων

την νομοτέλεια που υπακούμε χωρίς να γνωρίζουμε

τις αιώνιες  αλήθειες που αποτελούν τις αλυσίδες μας...

Saturday, August 06, 2011

Ημερολόγιο στρατού 3

Οποιαδήποτε μουσική φράση

του ομοφυλόφιλου Χατζιδακι

προσδίδει στα γεννητικα μου όργανα

περισσότερο  βάρος

περισσότερη αρρενωποτητα

απο εκατό θητείες μαζί,

με καθιστά άντρα

με μια δύναμη

που ολα τα όπλα

οι στολές

και η ιεραρχία τους

σαρωνονται μπροστά της.

Thursday, August 04, 2011

Η ζωη επιδρά στην ύπαρξη μου

όπως μια γρανιτενια αυτοκρατορία

πάνω σε ένα μικρο υποτακτικο λαό...

η ανατροπή ανέφικτη 

η συμφιλίωση μοιάζει συμβιβασμός

και ο ανταρτοπολεμος που χρόνια ασκουμαι

δίνει ανάσες ελευθεριας

σε μια απειροελαχιστη γωνιτσα

του εαυτού

που παλεύει να μείνει ακέραιη.

Thursday, July 28, 2011

Ημερολόγιο στρατου 2

Όλους αυτούς που κοιτάς με περιφρόνηση 

που ειρωνικά αποκαλεις πιθηκους 

τους ίδιους που ο Σοπεναουερ περιέγραφε ως< <διποδα>>

είναι γεματοι δυναμη

μια απίστευτη ζωική δυναμη

την ιδια που κινεί τα πάντα 

απο το τελευταίο έντομο

μέχρι τα πιο μακρινά νεφελωματα του γαλαξια

μια ενεργεια που όμοια της

δε θα βρεις ποτε στα βιβλία που βυθίζεσαι... και γερασες

Αυτη η δυναμη δεν έχει σχέση με την εκλεπτυνση

αλλα με τον πιο σκοτεινό

βαθύτερο εαυτό σου

που ο πολιτισμός 

και εσυ ο ίδιος κατεπνιξες

Monday, July 25, 2011

Ημερολόγιο στρατου 1

Φρέσκο ψωμι!

Φρέσκο ψωμι!

Ακούσαμε φωνές και βγήκαμε

βιαστικά  απ'τις σκηνές μας...

Σήμερα ο μάγειρας μας έκανε το καλύτερο δώρο

Το εψησε στο φούρνο του φυλακιου...   

Κανονικό ζεστό ψωμι...

με αλεύρι νερό και μαγιά

Χοροπηδουσαμε  ,

γελουσαμε σαν παιδια!

Τα ματιά μας υγρά απ´τη χαρα,γυαλιζαν.

Απεναντι στη μιζέρια

στην παρακμή

στη μοναξιά

και στο τίποτα 

αρκεί ένα μικρό κάτι

φαινομενικά ασήμαντο 

για να μεταμορφώσει τα πάντα.

Έχουμε  παρεξηγησει την ζωη...

Ζαλισμενοι στο χορό του ψεύτικου

εγκαταλειφθηκαμε απο την ομορφιά 

Sunday, July 24, 2011

24/07/11


Στην κυπρο

το χρυσο του σταχυου και του ηλιου

θυμιζει κατι απο van gohg

Saturday, July 23, 2011

23/07/11

Καμια φορά πρέπει μα ντυθεις τη σιωπή για χρόνια

μέχρι να βρεις κάποιον

που να αξίζει τα λόγια και τις σκέψεις σου...

Κάποιον που το μυαλο και η ματιά του

θα χορεύουν στην ιδια μουσική...

Ειναι δύσκολο

πολυ δύσκολο να βρεις

έναν άξιο συνομιλητή ...

Αλλα όταν συμβεί

οι θεοί

οι διαβολοι

και όλο το σύμπαν

λιώνουν και λάμπουν

στη φλόγα του απίθανου.

Sunday, July 17, 2011

17/07/11

Η αναζήτηση του απόλυτου
είναι ομολογια της αποτυχίας μας
να ξεφύγουμε απο την παιδική ψευδαίσθηση,
δειχνει την αδυναμία μας να αγαπησουμε
αυτο που υπάρχει πραγματικά
και μια ανεντιμοτητα
απέναντι στο φθαρτο ανεπαρκές κορμί μας.
Πρόκειται για μια τρομοκρατία
των πιο απαιδευτων επιθυμιών μας
πάνω στην ιδια τη ζωη.
Αναζητώντας την ουτοπία
χάνουμε την ανθρωπιά και την αλήθεια .

Friday, July 08, 2011

08/07/11

Η αθεια είναι το μεγαλύτερο αφροδισιακο...ισαξιο ενός καλοσχηματισμενου στήθους ,δυνατό σαν σμιλεμενο σώμα,μεθυστικο σαν το άρωμα της ηβης...διανοητική Ρώμη,θάρρος στεντοριο,ματιά που κοιτάνε κατάματα τον ήλιο...αυτά κατοικούν στην αθεια

Sunday, July 03, 2011

Προσμονη


Το χωμα χωρις νερο

γινεται ανυδρο

ξερο

γεματο ρωγμες και αυλακια

Το σωμα μου χωρις το σωμα σου

προσδοκα την πρωτη βροχη

σαν κατι παραπανω από λυτρωση.

Sunday, April 24, 2011

Πασχα με τον Κατουλλο


Αυτο το πασχα αγκαλια με ποιηματα του Κατουλλου….
Η ποιηση του…αδιστακτη εκει που εβλεπε ασχημια…
τρυφερη για την αγαπημενη του Λεσβια.
Λιγες δεκαετιες π.Χ ο Κατουλλος εφραφε…

…για την  ερωτικη καυχησιολογια του Αιμιλιου...


Στομα και κωλος του Αιμιλιου στη βρωμα δε διαφερουν
Παντα,μα τους θεους αυτή τη γνωμη ειχα.
Μητε το ένα παστρικοτερο,μητε πιο βρωμικος ο άλλος,
μα καπως καθαροτερος και συμπαθης ο κωλος
βλεπεις δεν εχει δοντια.Το στομα του όμως εχει
δοντια τετραπηχα,ουλα σαν σκελετο από καρο
και επιπλεον ανοιγμα σαν το μουνι φοραδας
που κατουρα ορθανοιχτο στο θερινο λιοπυρι.
Αυτος λοιπον είναι ο γαμιας που κοβεται για γοης?
Τι δεν τον παν στο μυλωνα να κανει το γαιδουρι?
Δεν συμφωνειτε πως γυναικα που θα πηγαινε μαζι του,
και δημιου θα’ταν ικανη χεσμενο πισινο να γλυψει?


Στον Αυρηλιο και τον Φουριο που τον κατηγορησαν για παθητικο…

Θα σας πηδηξω και το στομα θα σας κλεισω,
Αυρηλιε θηλυκε και Φουριε κιναιδε.
Τι το νομισατε,πως ειμαι καμια αισχυντηλη,
επειδη γραφω παθιαρικα στιχακια?
Ο ιεροφαντης ποιητης πρεπει αγνος να στεκει,
μα οι στιχοι του δεν εχουν τετοια αναγκη
και τοτε μονον εχουνε σπιρταδα και κομψοτητα,
παθιαρικοι και τσουχτεροι σαν είναι,
και όταν μπορουν ποθους να ξεσηκωνουν-
Δεν λεω στα παιδια αλλα σ’αυτους τους μαλλιαρους
που ντουρο μια μαρκουτσι δεν δουλευουν.
Εσεις,μια και διαβασατε για τις πολλες
Χιλιαδες των φιλιων μου,με εχετε για αντρακι?
Θα σας πηδηξω και το στομα θα σας κλεισω.


Για τις σεξουαλικες προτιμησεις του Γελλιου….

Δεν ξερω Γελλιε,τι να πω γι’αυτά σου τα χειλακια
που από ροδαλα σαν χειμωνιατικο ασπρουλιαζουν χιονι
ως ξεπορτιζεις την αυγη ή το απογευματακι
ξυπνωντας από τον γλυκο καλοκαιριατικο υπνο.
Δεν ξερω τι είναι βεβαιο.Μα μηπως είναι αληθεια
ότι σου σερνουν πως ρουφας παλουκι αντρικο?
Σιγουρο πια,του Βικτωρακου τα αδειανα λαγγονια το φωναζουν
και τα βαμμενα χειλη σου απ’τα υγρα που αρμεγεις


Για την δυσωδια του Ρουφου….

Μην απορεις που ουτε μια γυναικα δεν γουσταρει
Ρουφε,τα τρυφερα της σκελη να σου ανοιξει,
οσο κι αν προσπαθεις με ακριβα φουστανια να τη ριξεις
ή με δωρακια διαφανουλικα πετραδια.
Φημη κακη χαλαστρα σου τα κανει.Και να τι λεει:
Στις βαθουλες μασχαλες σου εδρευει απαισιος τραγος.
Αυτόν φοβουνται,όχι αδικα,γιατι είναι ένα κτηνος
πανασχημο κι οι ομορφονιες μαζι του δεν πλαγιαζουν.
Λοιπον,ή την απαισια μαστιγα ξεπαστρεψε της μυτης
η παψε να απορεις που ολες σε αποφευγουν


Για την ερωτικη εμμονη του που ακουγε στο ονομα Λεσβια…

Ζωη,Λεσβια μου,κι αγαπη μεταξυ μας
κι  οσο για τη μουρμουρα των πικροχολων γεροντων
καρφακι ας μη μας καιγεται.
Ο ηλιος παει στη δυση του και παλι πισω θα’ρθει
μα η λιγοστη ζωουλα μας απαξ και βασιλεψει,
νυχτια μας μενει ατερμονη για να την κοιμηθουμε.
Δωσ’μου λοιπον χιλια φιλια και εκατο ακομα
και αλλα παλι χιλια κι ακομα εκατο
και δωσμου χιλια αλλα και απανωτα εκατο,
Ετσι αφου πολλες τα κανουμε χιλιαδες
λογαριασμο δεν θα’χουμε από το μπερδεμα τους
και κανεις φθονερος δεν θα μπορει να μας ματιαξει
οταν γνωρισει πως τα φιλια μας είναι αναριθμητα

Το υπεροχο…

Σπουργιτη,γλυκα της κοπελας μου
παιχνιδι της και κορφοκρατημα της
που τα’ακροδαχτυλακι της σου δινει,όταν ορεγεσαι,
και σου ξυπναει τσιμπηματα του παθους,
Κάθε που η πωθητη πανωρια μου γουσταρει
-δεν ξερω τι αγαπητο-να παιξει
παραμυθητικον μικρον της θλιψης της,
πιστευω  πως τοτε καταλαγιαζει η μεγαλη καψα της.
Ας ηταν να επαιζα και εγω μαζι σου,όπως εκεινη,
Να ελαφρωθω από τις ψυχοφθορες εγνοιες.


Και το ακομα πιο υπεροχο...

Στα ματια μου θεος θαμαζει εκεινος
κι αν είναι οσιο,κι από θεος πιο πανω
εκεινος που αντικρυ σου στεκει και ολοενα
σε βλεπει και σε ακουει
καθως γλυκογελας
Αλιμονο σε μενα
τα λογικα μου φυγανε,γιατι,Λεσβια
μολις σε ιδω δεν μου απομενει
λαλια στο στομα,
Παγωνει η γλωσσα μου και σ’όλα μου τα μελη
λεπτη μαινεται φλογα,τα αυτια μου
τιντινιζουν,νυχτια καλυπτει διδυμη τα ματια.
Η αδρανεια Κατουλλε,οχληρη σου είναι.
Από αδρανεια αναπηδας και γαυριας υπέρβολα.
Η αδρανεια βασιλιαδες πριν και ευτιχισμενες εσβησε πολιτειες.


Για τον υποψηφιο εραστη Κοιντιο της Λεσβιας…

Κοιντιε, αν θες ο Κατουλλος να σου χρωστα το φως του
ή ότι πιο αγαπητο και από το φως του εχει,
τοτε μην του στερεις ότι αγαπαει σαν φως του
ή πιο αγαπητο και απ’το φως του εχει.

Για τον αντρα της λεσβιας παριπαικτικα..

Η Λεσβια στον αντρα της μπροστα ένα σωρο μου σερνει
κι εκεινος ο χαζος χαιρεται με ολη την καρδια του.
Μουλε κοιμασαι?Αθωα θα’ταν μονο αν δεν μιλουσε.
Τωρα που αυτή γρυλιζει και με βριζει,
οχι μονον με σκεφτεται,αλλα,το πιο ερεθιστικο,
είναι και θυμωμενη.Αυτο θα πει πως καιγεται και βραζει.

Thursday, April 21, 2011

21\04\11

Δεν ξερω τι πραγματικα εμαθα

υστερα απο τοσα χρονια...

με τον ιδιο πια τροπο πεφτω

στα ιδια παθη τυλιγομαι

τα ιδια λαθη μυρηκαζω.

Δεν ξερω τι πραγματικα εμαθα

ισως να ντυνω την πτωση με τεχνη

ισως με περισσοτερο βαθος

αλλα και παλι

το ιδιο τσακιζω τα γονατα μου.

Wednesday, April 20, 2011

20/04/2011

Μνημη

σκυλα,

παιρνεις εικόνες

παιρνεις τους ήχους,

την όσφρηση...

Και όταν δεν έχει μείνει τίποτε άλλο

όταν δεν έχω που αλλού να ακουμπησω

κλεβεις την αίσθηση της επιδερμιδας

και των βλεννογονων

για να μ´αποτελειωσεις.

Friday, April 15, 2011

Σκοπος

Οχι για να με θαυμασει καποιος...ουτε για το αν και ποσο ωραια γραφω...Να με καταλαβει καποιος,λιγο...και γιατι οχι,πολυ...αυτο εδω ελπιζω

Monday, April 11, 2011

Ισως..

Η αγαπη ελαχιστη σχεση με την ειλικρινεια εχει...η ειλικρινεια ειναι η προφαση των αδαων...πανω και περα απο αυτη ειναι να μην προκαλεσουμε πονο..αυτο δεν ειναι λιγο...μαζι με μια βαθια αισθηση τρυφεροτητας τα παντα ειναι...

Wednesday, April 06, 2011

06\04\11

Οι <<κακοι>> στις σαπουνοπερες

απολυτα

μοχθηροι,υποκριτες,δολοπλοκοι,κομπεξικοι

αυτοι οι σκοπιμα κατασκευασμενοι

να αντιπαθει ολος ο κοσμος

εχουν κατι το εξαιρετικα

καταδικασμενο και τραγικο.

Ειναι προδιαγεγγραμενο να αποτυχουν,

να χασουν

υπαρχουν για να χασουν

ο χρονος τους ειναι μετρημενος

η ηττα τους σιγουρη.

Σας θυμιζει κατι αυτο?


Tuesday, March 29, 2011

ΘΕΟΙ

ΘΕΟΙ


Αυτοι που σε ελκυουν

το πεδιο της εκμηδενισης σου

Αυτοι που σε ελκυουν

ισοβιοι δικτατορες σου

Από φιλοσοφος ηλιθος

και από ποιητης μουγγος

καθως χανεις τον ελεγχο

απτ’την πρεζα της γοητειας τους

Αυτοι που σε ελκυουν

σε κονιορτοποιουν

σε κατακερματιζουν και σε σκορπουν

Μπροστα τους δεν Εισαι

αυτοι μονο Είναι

Εσυ θαυμαζεις

θαυμαζεις

σαν μια απροσωπη

σαν μια χωρις ψυχη μασκα

το λιγο και ανεπαρκες(γιατι μεσα σου ξερεις )

που αντικρυζεις

Ζητας απ'το κρασι τους

βουλιμικα

Πεφτεις στα ποδια τους ξεδιαντροπα

εκπλιπαρωντας για μια στιγμη μαζι τους

Με φοβο και ντροπη

μη σε δουν

οι αλλοι

οι λιγοι

ο ενας

που εσυ μαγευεις και εισαι ο θεος του.

Friday, March 18, 2011

18/03/11

Σε επλασα

και τωρα στρεφεσαι εναντιον μου,

με καταδιωκεις πετωντας βελη παλια μου λαθη

Το δημιουργημα καταδιωκει τον δημιουργο…

Νιωθω λιγο σαν το δρ Φρανκεσταιν

αραγε να εδειξα και εγω απληστια?

Σε παρατηρω και απορω

αλλα γνωριζω…

Οτι δημιουργησα δημιουργησα

τωρα δεν πιανει πια ο λογος μου

τωρα ο πηλος εφυγε απο τα χερια μου

ακολουθει το δικο του δρομο

και ετσι πρεπει….

Στο τελος του δρομου θα ξανασυναντηθουμε

και κατι απ΄τις χαρακιες του σωματος σου

θα θυμιζει ακομα τις αιχμες των νυχιων μου.

Monday, March 07, 2011

ΠΟΙΑ ΝΑ ΣΑΙ ΕΣΥ

ΥΠΕΡΟΧΟΣ  ΣΟΥΓΙΟΥΛ

Ωδη σε μια αγνωστη,αληθεια ποια εισαι εσυ?


Friday, March 04, 2011

04/03/11

Περιεργο πραγμα που ειναι η ζωη...

και ο φοβος

το μονο που εχω να κανω

να μπω κατω απο τα σκεπασματα....

μορφινη και οπιο δεν δινουν σε αυτους που πονουν?

να κοιμηθω

να κοιμηθω.



Friday, February 11, 2011

11/02/111

Χανκ,

σου υποσχομαι....

θα κανω οτι μπορω

και οτι δεν μπορω

<<να διαψευσω τις πιθανοτητες>>

κοιτωντας τη ζωη

σαν να κοιτω ενα πυρακτωμενο αστρο

Tuesday, January 18, 2011

Η ΑΛΚΜΗΝΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑ

<<Ο μυθος της Αλκμηνης,του Δια και του Αμφιτρυωνα,αυτου του περιεργου τριγωνου γυριζε καιρο στο μυαλο μου,ωσπου ενα βραδι η Αλκμηνη μου εκμυστηρευτηκε πως ηθελε πια να αποκαταστησει την αληθεια.Ετσι λοιπον γεννηθηκε αυτη η σκεψη...>>  
 Διεταξες τον ηλιο να κρυφτει απ’το στερεωμα,

και εγω τρεις νυχτες σε αγαπησα

με αληθεια,ψευδαισθηση και επιθυμια.

Λενε πως ταχα παιρνοντας τη μορφη του αντρα μου

με γελασες.

Αλλα εγω γνωριζω.

Όχι,

οχι γιατι εμοιαζες του Αμφιτρυωνα

Αλλα διοτι δεν εμοιαζες σου δοθηκα.

Friday, January 07, 2011

07/01/11

Kαταδικασμενοι,γεματοι ονειρα...

απεγνωσμενοι,γεματοι ματαιωσεις...

ανεπαρκεις..

ανεπαρκεις,

πανω απ'ολα ανεπαρκεις ,

κοιταμε με απoρία τον αδειο,

απειρο χρονο που πρεπει να γεμισει

Tuesday, January 04, 2011

ΛΕΞΕΙΣ

Ηταν αυτες που εμφανιστηκαν

αβιαστα ή μετα απο μαχη.

Αυτες που ελαμπαν

πιο ομορφες απ'ότιδηποτε

καθως τις πληκτρολογουσες

ή τις εγραφες σε ενα κομματι χαρτι.

Κυοφορηθηκαν απο τη γεννηση σου

πλαστηκαν απο την παραμικρη λεπτομερεια

και ηταν εκει για εσενα οταν επρεπε

σε ενα ποιημα,σε μια σκεψη.

Ηταν οι λεξεις που σε λυτρωσαν


Και οι αλλες.

Αυτες που δεν βγαινουν

δεν ερχονται,

νιωθεις ειναι καπου εκει

αλλα και δεν ειναι

τριγυριζουν

αλλα δεν φανερωνονται,

περιτεχνα κρυβονται

διαλεξαν το σκοταδι

σε αρνουνται

(ομως ξερεις καλα

ειναι και αυτες δικες σου.)


Που και που καποια τιναζεται

σαν το ψαρακι λιγο εξω απο το νερο

-δεν προλαβαινεις να την αναγνωρισεις-

και πεφτει ξανα στην ανυπαρξια. 


Σκιες φαντασματων που

σε πονανε και σε στοιχειωνουν.

Wednesday, December 15, 2010

15/12/10

Αυξανομενη ανεργια


Το μεγαλυτερο προβλημα

με την ανεργια

είναι πρακτικα ότι καποιος

απλα δεν εχει πια αυτά τα χρωματιστα χαρτακια

που χρειαζεται για να ζησει

(ακομα θυμαμαι το σφιξιμο και την μελαγχολια

που ενιωθα σαν ειχα διπλα μου έναν ανεργο

τον καιρο που εργαζομουν.)


Το ακομα μεγαλυτερο προβλημα όμως είναι

οτι δυστυχως

οι ανθρωποι εχουν αναγκη το δυναστη τους…

Ο σκουπιδιαρης

ο γιατρος

η γυναικα που πλενει τα οστα στο νεκροταφειο

ο νεαρος που τυλιγει πιτες

ολοι αυτοι

και τοσοι αλλοι

σιχαινονται -αλλα

αδυνατουν να ζησουν χωρις -τη δουλεια τους.
(Ελαχιστοι-τυχεροι αυτοι που παιρνουν χαρα και δημιουργια)


Ακομα και ο τελευταιος παρακμιακος υπαλληλος

χωρις ισως να το σκεφτεται συνειδητα

αυτοπροσδιοριζεται

κοινωνικα

υπαρξιακα

από αυτό το τιποτα που κανει.

Αυτό το τιποτα σιγα σιγα γεμισε ολη του τη ζωη,

ετσι πια υπαρχει και αναπνεει και δεν γνωριζει άλλο τροπο.


Αφαιρεσε από έναν ανθρωπο τη δουλεια του

δωσ’του ένα κανονικο μισθο και απλετο χρονο

και είναι σαν να τον σκοτωνεις….

Χιλιαδες ευκαταστατοι νεοτατοι συνταξιουχοι

λιωνουν στους καναπεδες των ψυχιατρων

η απλα στους καναπεδες των σπιτιων τους.



Ειμαστε αδυναμοι

πολλοι αδυναμοι

για να μην ειμαστε η δουλεια μας.


Λιγοι οι δυνατοι

που ΕΙΝΑΙ

υπο οποιαδηποτε συνθηκη.

Monday, November 22, 2010

22/11/10


Υπαρχουν καποια περιεργα συναισθηματα που θα ελεγες ότι σε κατατρεχουν όλα τα δευτερολεπτα από τοτε που αρχισες να υπαρχεις,σαν backround  ζωης,σαν σταθερο καδρο στον πινακα των χιλιαδων ημερων. Ειναι παντα εκει,απροσκαλεστα, ανεπιθυμητα, σαν κορακια πανω σε δεντρα,περιμενουν…υπαρχουν και αλλα συναισθηματα,φωτοβολιδες,σαν πιτσιλιες φωτος αλλα δεν θα μιλησω για αυτά….

Θα μιλησω για το μαυρο…για το πιο μαυρο από όλα ,το φοβο.

Δεν θυμαμαι ποτε τον πρωτογνωρισα ..τι σημασια εχει?.

Στην αρχη ηταν  απλο…πισω από τον φοβο υπηρχε καποια αιτια….ενα σκοτεινο μερος,το αυστηρο βλεμμα του πατερα,η αποτυχια,το ενεκπληρωτο,οι χειροδυναμοι νταηδες στην παιδικη ηλικια,η ανοησια,η πικρια,το μελλον,η ανια…ηταν απλο....μπορουσες να δωσεις μια ομορφη μαχη,καθε αιτια μπορουσε να γινει το πεδιο της μαχης σου.

Υπηρξε ομως καποια στιγμη-ποια?δεν θυμαμαι-που η αιτια δεν χρειαζοταν πια …δεν υπηρχε καποιος συγκεκριμενος λογος και εκει γεννηθηκε ο ελευθερος φοβος ,ο φοβος χωρις αιτια.Χα!ελευθερος….ο πιο επικινδυνος από ολους.

Φοβαμαι,
φοβαμαι,
φοβαμαι,
θα μπορουσα να το γραψω σε τοιχους,στον ουρανο,στο δερμα μου….
θα μπορουσα να σχηματισω αυτή τη λεξη με τα ουρα μου,με τον εμετο μου πανω σε μια παχια αμμο.
ΦΟΒΑΜΑΙ…
τη μερα καθως δενω τα κορδονια μου,τη στιγμη που ανοιγω το παραθυρο,τωρα που πατω τα πληκτρα,καθως το χερι μου γερνει στο πηγουνι μου και ένα από τα δαχτυλα χαιδευει τα γενια μου
Φοβαμαι ετσι που οι απανταχου χεστηδες θα με ανακυρηξουν βασιλια…και το περιεργο!νιωθω πως γραφοντας όλα αυτά,εκφραζοντας αυτή την αδυναμια γινομαι πιο δυνατος.Οχι,δεν εχω αυτάπατες πως θα φυγει ο φοβος.Αυτος ποτε δεν φευγει…εκει..εκει..με κοιτα σιωπηλος…ξερει..γνωριζει καλα

O Shakespeare ελεγε πως οι δειλοι πεθαινουν πολλες φορες πριν το θανατο τους.Οχι,οχι δεν φοβαμαι απο δειλια,δεν ειμαι δειλος-αν και σιγουρα υπαρχουν στιγμες-δεν χρειαζεται να εισαι δειλος για να υπαρχεις και να αναπνεεις...και εγω φοβαμαι ετσι...οπως υπαρχω και αναπνεω...

Οι ανθρωποι αδιαμφισβητητα ειναι περιεργα οντα.Δεν μπορουν ουτε φοβο να νιωσουν με λιγη αξιοπρεπεια,όλα,όλα τα λερωνουν με  την ψευτια τους.Φοβουνται τα πιο παραξενα πραγματα.Δεν τους καταλαβαινω,και γιατι αραγε θα επρεπε?Υπαρχουν ατομα γυρω μας-θα τους βρεις παντου- που φοβουνται το θανατο,τις τριχες από γατες,τα βρωμικα πομολα,τον καρκινο,τα μονα ζευγαρια από καλτσες,τον ηχο του ανεμιστηρα,τα καπακια από bic στυλο,το αφεντικο τους,την επιδοση τους στις γκομενες,αντρες που φοβουνται μηπως βγαλουνε μουνι ή γινουν πουστηδες και ένα σωρο αλλα πραγματα…αν το καλοσκεφθεις μπορει κανεις να φοβαται τα παντα….αρκει να φανταστει ή να επινοησει ένα καλο λογο για αυτό.

Λενε πως ο φοβος είναι η φυσιολογικη αντιδραση ενός οργανισμου σε πιθανους ή υπαρκτους κινδυνους,ενας μηχανισμος που αυξανει τις πιθανοτητες επιβιωσης…αλλα τετοιο υγιη μηχανισμο μπορει κανεις να συναντησει μονο εκει οπου δεν υπαρχει το τερας της φαντασιας,δηλαδη στα ζωα.Αχ,η φαντασια….

Ενα  αλλο κλισε.... για να ξεπερασεις καποιο φοβο σου,πρεπει να ενδωσεις σε αυτόν,να βυθιστεις μεσα του,να τον κοιταξεις  καταματα…αλλα πώς να αντιμετωπισεις προσωπο με  προσωπο ένα φαντασμα,κατι που εχει κατακλεισει περα για περα κάθε μοριο της πραγματικοτητας σου….

Γιατι τα γραφω όλα αυτά?Μα δεν καταλαβαινετε,για απλα φοβαμαι.

Θυμαμαι  ένα αρχαιο σοφο να λεει πως δεν πρεπει να φοβασαι τα πραγματα που μπορουν να αλλαξουν και τα πραγματα που δεν μπορουν.Τι σοφισμα,τι ψευτικο!!Μου ερχεται να ξερασω η να πεθανω απο τα γελια…

Τρεμω..τρεμω τη στιγμη-αν..αν ερθει…- που ο πιο πιστος συντροφος μου,ο φοβος θα με εγκαταλειψει και θα ερθει αυτό που οι αφελεις ονομαζουν γαληνη…ετσι που εμαθα να ζω υπο το κρατος του-όπως λενε- πως θα αντεξω μονάχος….

Thursday, November 11, 2010

11/11/10

<<Νιωθω οτι δεν μπορουμε να υπονειμουμε
κι αλλες απο αυτες τις δεινες ωρες>>  Β.ΓΟΥΛΦ


Το προβλημα δεν ηταν ποτε τα χρονια

ολα αυτα που περασαν

ουτε αυτα που θα ερθουν

ουτε καν η ιδια η ζωη...

Δεν εχουμε μαθει να σκεφτομαστε με προοπτικη

μεγαλης χρονικης κλιμακας,

ολα αυτα αποτελουν αφηρημενες εννοιες για το μυαλο μας.

Το βασανο ειναι οι ωρες

τα λεπτα

η ιδια στιγμη

που περνα και δεν περνα

αυτο το δυσκινητο σαλιγκαρι του παραλογου

που βαρια

μας καταπινει

και μας ξερναει

ποτε αλλαγμενους

και ποτε απαραλλαχτους.

Φυλακισμενοι....

στις ωρες....

στο παρον.

Saturday, November 06, 2010

06/11/10

Στοχαζομαι πανω στον ανθρωπο χωρις σκοπο

Αν ποτε μπορει να υπαρξει ετσι

λογω καποιας αδιαφοριας

ή ανελπιδης προσπαθειας για μια αλλη ελευθερια....


Φαινεται οτι ειμαστε προγραμματισμενοι για τον σκοπο,

τον στοχο

το σχεδιο.


Αλλα τι υπεροχο

και επικινδυνα αγριο

οταν επιτευχθει το τυχαιο

το σοφα τυχαιο

αυτο που δεν βασιζεται σε αιτια

ή σε βεβαιοτητες.


Ειναι ενα αλογο χωρις αναβατη

Ποιος κεντριζει με τα σπιρουνια

Ποιος κρατα τα γκεμια?

Χωρις προορισμο ταξιδευει μονο του

σε ανοιχτο ουρανο


Ποσο,και πως μπορει κανεις να ζει ετσι?

Wednesday, October 06, 2010

06/10/10

Εκτη  μερα του Οκτωβρη.

Ποναω!

Ποναω  ετσι που δεν ξερω ποτε ο πονος

ειναι ψυχικος η σωματικος

ή ολο αυτο ειναι ενας ηλιθιος διαχωρισμος.
 
Διπλα μου καθεται το ενστικτο αυτοσυντηρισης

<<Δεν με ενδιαφερει αν πονας,μονο να υπαρχεις,
αυτο με νοιαζει>>

Να υπαρχω...μονο να γελασει κανεις μπορει με αυτο!

Ο χρονος τα γιατρευει ολα λενε(αληθεια ποιος το λεει?)

αλλα εγω θελω να παγωσει ο χρονος

χωρις αυτον δεν υπαρχει πεδιο δρασης

δεν υπαρχουν δρομοι

δεντρα

ουρανος,

Ειμαστε μαριονετες

σε ενα μεγαλο φιασκο

Στο φιασκο του ερωτα

του θανατου

της ιδιας της ζωης

Μονο η αγαπη

η αγαπη

η αγαπη

η αγαπη

σαν ενα νεογεννητο βρεφος

σαν μια προμηθεικη φλογα

που κραταμε στα χερια μας

με αγωνια

μην σβησει

απο τον ανεμο του Tιποτα

Sunday, September 19, 2010

19/09/10

Μετα απο ικανη ποσοτητα τσιγαρων

ο καπνος νιωθεις να τρεχει

σε αεραγωγους ξενους,

οι δικοι σου εχουν καει

ωστοσο συνεχιζεις

τα αστερια λαμπουν επειδη συνεχιζεις

ο θανατος ειναι μια φαρσα

και η επιθυμια

η αυταπατη των τρελων.


Το λευκο δερμα

τυφλωνει την αφη σου


Το αμφισημο των χειλιων

εμβλημα του παραλογου


Η ελπιδα της κατανοησης

η πλανη που δεν εγκαταλειπεις


Το αγγιγμα των χεριων

που τυφλα

αυτοματα ψαχνουν το ενα το αλλο

να δεθουν σφιχτα

κανοντας την στιγμη αιωνια


Τα σωματα

διψασμενα

αγρια

να φορτιζουν

στον καθε σπασμο


Δεν υπαρχει σχεδιο

δεν υπαρχει σκοπος

παρα η ιδια η αισθηση

η επιβεβαιωση της ζωης....


διδαχτηκες μεσα απο αιωνες....


αυτο που αξιζει ειναι να σεβεσαι

την αναγκη

να εισαι ΑΞΙΟΣ την αναγκης


Το  <<ΣΕ ΘΕΛΩ>>

κρεμεται σαν σπαραγμος

και σαν επανασταση

Saturday, September 04, 2010

04/09/10

Σμιλευε το γλυπτο της ζωης του με τα νυχια του.
Σχηματιζε τις καμπυλες με τα σκοταδια του
,τις γωνιες με την ηδονη του
,τις ατελειες με τις αυταπατες του.
Κατα τη διαρκεια της ημερας το σκεπαζε με μαυρο πανι,
να μην αλλοιωθει απο τα πολλα βλεμματα.
Δεν ηταν σκοπιμα μοναχικος,
ηξερε,οποιος ειχε φτιαχτει για να το δει,
θα το διεκρινε ετσι η αλλιως...
Καποτε κοσμος μαζευτηκε γυρω απο το αγαλμα,
κομματια στο πατωμα.
Ειπαν,καποιος εζησε εδω...
και εφυγαν.
Αυτος....
που όχι μονο εζησε....
αλλα υπηρξε....,
και τωρα περπατα στην καμπυλη του Ηλιου.

Saturday, August 28, 2010

28/08/10

Κατι απο τον αγαπημενο μου Παπαδημητριου σε ποιηση Ουρανη,
ενας υμνος για την επιθυμια



ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ
Γυναίκες, που σας είδα σ' ένα τραίνο
τη στιγμή που κινούσε γι άλλα μέρη'
γυναίκες, που σας είδα σ' άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο'

γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτε
το κενό, μ' ένα βλέμμα ξεχασμένο,
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ' ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε.

Να ξέρατε με πόση νοσταλγία,
τα δειλινά τα βροχερά και κρύα,
σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,

γυναίκες, που περάσατε μιαν ώρα
απ' τη ζωή μου μέσα, και που τώρα
κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!

Friday, August 27, 2010

27/08/10

Για αυτες τις λιγες στιγμες

που μας δοθηκε η ομορφια?

Για τις μικρες διασπαρτες νησιδες ευτυχιας?

που τοσο αναπαντεχα ,σπανια,ανελπιστα

μας επισκεφθηκαν

στη φαντασια ή στην πραγματικοτητα...

Αξιζε ?

Καθως λοιπον δενω τα παπουτσια μου,

ή κοιταω με απορια ενα ζητιανο,

καθως αδιαφορος περνα ο χρονος

θελω να φωναξω,ΝΑΙ!

αλλα μια αμφιβολια στεκεται στα χειλη μου.

Sunday, August 08, 2010

08\08\10

Ο Δημου εβαλε γερες και υγιεις βασεις στον ορθολογισμο μου.

Τον οποιο απογειωσαν μετεπειτα αλλοι οπως ο Dawkins,dennet,δαρβινος,χιουμ,ρασσελ κ.α

Η αθεια(αν και πολυ σημαντικη) δεν ηταν ποτε σκοπος.

Σκοπος και ζητουμενο(αν υπηρχαν) ηταν να βλεπω τη ζωη καταματα,με κοτσια,με εντιμοτητα.

Η αθεια ηρθε σαν φυσικο επακολουθο αυτης της στασης ζωης.

Απροσδοκητα εγινα πιο ανθρωπινος,πιο αλτρουιστης,πιο αληθινος.

Ο φοβος δυστυχως δεν εφυγε.

Πηρε αλλη μορφη.

Friday, July 16, 2010

06/07/10

Τι ομορφη μελοποιηση...

αχ,οι νυχτες απο εδω και περα

τι θα φερουν και πως θα μας φερθουν...


Tuesday, June 29, 2010

Αυτα που επιθυμουμε...και αυτα που μπορουμε...και αυτα που τελικα συμβαινουν...τι απο ολα αυτα ειμαστε?

Thursday, June 24, 2010

Τοσο πολιτισμενοι που προσβαλλουμε τα ενστικτα μας, Τοσο ενστικτωδεις που ο πολιτισμος με ξενο κοστουμι μοιαζει. Σχιζοειδεις φαντασμενοι πιθηκοι!

Thursday, June 10, 2010

10/06/10

<<Αυτο που γινεται απο ερωτα,συμβαινει παντα περα απο το καλο και το κακο>>

Τι αραγε να εννοει

ο μεγαλοφυης μισογυνης

Νιτσε

με τη λεξη ερωτα ?

Αλλα μηπως και ο καθενας κατι διαφορετικο

δεν εκφραζει με αυτη τη λεξη...

Μονο

μονο

οταν τα σωματα συναντιουνται

βυθιζομαστε στην ιδια ,απαραλλαχτη εννοια

Saturday, February 27, 2010

27/02/10

Ασκεις το μυαλο σου

δημιουργωντας νοητικα ποντικια

ακομα και τις πιο περιεργες ωρες της ημερας....

*************************************************

Για να μπορεσω να θυμωσω

ή να αντιπαρατεθω με εναν ανθρωπο

πρεπει εχει ταυτοχρονα

πνευματικη και ψυχικη υγεια

αλλα και ευφυια....

Σπανια θυμωνω με εναν ανθρωπο...

*****************************************************

Πεταω μια μια τις πατεριτσες

που χρονια στηριζομαι.

Θελω να βλεπω το φως

χωρις αυτες..

Sunday, February 14, 2010

14/02/10

Καθως βυθιζομαστε στο φοβο

καθως παυουμε να ακουμε την καρδια μας

τις επιθυμιες μας

καθως γινομαστε ολοενα

ολο και πιο << φυσιολογικοι>>

καθως τα ματια μας καινε ολο και λιγοτερο

και η φλογα γινεται κατι σαν μακρινη αναμνηση

καθως αναπνεουμε με μια αναπνοη ψευτικη

καθως

καθως...

βυθιζομαστε γλυκα

με μικρα βηματακια

ανεπαισθητα

στην πιο αλλοιωμενη μας μορφη.

Saturday, February 13, 2010

13/02/10

Να προσποιηθεις οτι δεν φοβασαι

για να μπορεσεις να κοιμηθεις...


Να πιστεψεις σε μια ελπιδα

-και ας ξερεις οτι ειναι ψεμα-

για να μπορεις να ζησεις

οταν ξυπνησεις.....

Thursday, February 11, 2010

11/02/10

Για τον μελλοντικο ψυχιατρο(εαυτο μου)...

Τοσα χρονια παρεα με τους κλεφτες

της σκεψης

και τωρα πρεπει να φορεσω το κουστουμι

του αστυνομικου

του τροχονομου

του ρυθμιστη....

Οχι,

και μεσα απο το κοστουμι

η καρδια μου θα ειναι μαζι τους...

Sunday, January 24, 2010

24/01/10

Υπηρξαν πολλοι συγγραφεις

και θα υπαρξουν αρκετοι ακομα

αλλα ο Χανκ και ο Νικος

θα με οριζουν παντα...

Παντα,

σαν κατι στερεο και αορατα θεμελιακο

καθε κινηση που θα κανω

καθε ενεργεια

και χωρις να το σκεφτω ειναι εκει

μεσα μου

σαν βραχοι σταθεροι στο χρονο

κανονες ζωης,μιας πιο ελευθερης ζωης(που προσπαθω και θα ηθελα)

Πως να περιγραψω τη σημασια τους

αυτο με ξεπερνα,και θα με ξεπερνα...

Αρχισα να υπαρχω μαζι τους.

Να! αυτο το αυλακι στο προσωπο μου

ή να! αυτη η κινηση των χεριων μου

ο τροπος που κοιτανε τα ματια

ο τροπος που ονειρευομαι

ολα θα ηταν αλλιως

χωρις τους δυο αυτους δικους μου ανθρωπους.

Tuesday, January 12, 2010

12/01/10

Γραμμενο πριν 3 χρονια περιπου....




Μετρω τις ωρες μεχρι να σε δω,

και αυτο που μου λειπει πρωτα απ’ολα ειναι το σωμα σου

οι παλαμες ζητουν να πιασουν σφιχτα το στηθος σου

να μπω θριαμβευτης αναμεσα στα ποδια σου,

να τελειωσω.

Με μονο ενα αναμενο πορτατιφ

να παρατηρω τις μορφες που πηδιουνται στον απεναντι τοιχο

να παιρνω ματι εμας,

αυτο το πορνογραφικο θεατρο σκιων.

Και υστερα, πολυ υστερα

να βαλω τη γλωσσα μου στη γλωσσα σου,

να σε φιλησω

για να νιωσω τη ψυχη σου...

Saturday, January 09, 2010

09/01/10

Γνωρισα την επιθυμια

σε δυο ακρα

στην αμεσοτητα της αφης,

στο βερθερικο ανεκπληρωτο.

Το ενα μοιαζει με πραγματικοτητα

το αλλο με φαντασια....

και αναποδα.
********************************************************

Κοιταζοντας τα μαλλια της

-πυρινοι στροβιλοι-

θυμαμαι εναν παλιο ερωτα...


Ωστοσο το κορμι και το βλεμμα της

αναδυουν μια νεα ελξη.


Ετσι που

καθως την παρατηρω

δεν ξερω τι με καιει περισσοτερο

μια επιθυμια της νοσταλγιας

ή η φλογα του καινουργιου....

****************************************************

40 μερες χωρις τσιγαρο

και ριχνομαι σε αλλα παθη

να ερθει μια ισσοροπια...

Και καθως βυθιζομαι

νιωθω σαν να βυζαινω ενα αρχεγονο δαχτυλο

κλεινοντας τα ματια....

δημιουργοντας μια ψευτικη σιγουρια

Saturday, November 28, 2009

28/11/09

Αυτοι που δημιουργουν τεχνη

και εμεις οι αλλοι

που παρατηρουμε.

Ολοι

στην ιδια ζωτικη αναγκη.

Εμεις βεβαια χωρις το <<χαρισμα>>...

Αλλα

αχ,

αν ξερατε

ποσο κοπο και κοτσια

θελει να εισαι σωστος παρατηρητης.

Friday, November 06, 2009

06/11/09

Να τριψεις στα μουτρα του θανατου

μια ενδιαφερουσα ζωη...

Ας πιουμε (και ας ονειρευτουμε)

σε αυτο.

Thursday, November 05, 2009

05/11/09

Και παλι για την εγκρατεια..

Το μηλο γινεται πιο νοστιμο.

Το στηθος πιο απαλο.

Tuesday, October 13, 2009

13/10/09

Να φυγω...
αλλα πως φευγει κανεις?

Thursday, October 01, 2009

01/10/09

Πως ανεχομαι να αναπνεω….

Να κοιμαμαι κάθε βραδι
Να κουνω τα χερια μου

Ποσο υπουλα ερχεται η αλλοιωση…

Εχω γινει ένα με εκεινους.

Που πηγε αυτό το υψηλο που γνωρισα καποτε
Αυτό το υψηλο που υπηρξα καποτε
Και αραγε…υπηρξα?
****************************
Καθως δεν κοιταζομαι στον καθρεπτη
Στα 25 μου
νιωθω πιο ομορφος
και πιο ασχημος από ποτε
********************************
Σκεφτομαι τους εγκλωβισμενους
Σε μια φυλακη
Σε ένα σπιτι
Σε ένα αμαξι καθως οδηγουν
Σε ενα τρελαδικο
Σε ένα παρτυ γενεθλιων
Χαζευοντας τηλεοραση
Κλεινοντας το φως
Σφιγγοντας ένα μαξιλαρι…
Ολοι αυτοι…

Με ματια φοβισμενου ζωου πισω από καγκελα…
Ο ανθρωπος τελικα μπορει να εκτελει
oλες τις βιολογικες του αναγκες
και χωρις να ελπιζει
*********************************
Αντι-ηρωας….
δειλος…
****************************
οσο ποθω ακομα
δεν εχει τελειωσει τιποτα

Sunday, August 23, 2009

23/08/09

Oυτε οι φοβοι,

ουτε τα ονειρα...

παντα κατι αλλο συμβαινει

Friday, August 14, 2009

Ασκοπες μερες,γεματες παραιτηση

Thursday, August 06, 2009

06/08/09

Με μια kawasaki vulcan 900 να ξεπερνω το παραλογο?

Ναι

Ενταξει,εστω προσωρινα

Sunday, May 24, 2009

24/05/09

Nαι,η κρυσταλλωση κυριε Stendhal

αυτη δεν μπορει να ξανασυμβει

ισως εκει ειναι το μεγαλυτερο προβλημα

ισως εκει οφειλεται η ολη αναπηρια προς ερωτα

δεν μπορω να εξιδανικευσω

δεν μπορω να πω ψεμματα ξανα στον εαυτο μου

δεν διακρινω

ουτε μπορω να φαντασιωθω καμια τελειοτητα...

Monday, May 18, 2009

18/05/09

Ουτε ο κορεσμος

ουτε η στερηση...

Η εγκρατεια!

η εγκρατεια

πολλαπλασιαζει την ηδονη

******************************************

Θελεις να της πεις

<< Καλημερα,πως θα ηταν να σου κρατουσα το χερι>>

ή << Καλημερα,θελεις να κανουμε ερωτα>>

αντι για αυτο

αναλωνεσαι

στα τυπικα

τις ανουσιες κουβεντες

και με το τελευταιο να σου φαινεται πια φυσιολογικο

Friday, May 15, 2009

Όποιος απέτυχε

Όποιος Απέτυχε

Όποιος απέτυχε, όποιος ξεπέσει
τι δύσκολο να μάθη της πενίας
την νέα γλώσσα και τους νέους τρόπους.

Εις τ' άθλια ξένα σπίτια πώς θα πάη! -
με τι καρδιά θα περπατεί στον δρόμο
κι όταν στην πόρτα εμπρός βρεθεί που θάβρει
την δύναμι ν' αγγίξει το κουδούνι.
Για του ψωμιού την ποταπήν ανάγκη
και για την στέγη, πώς θα ευχαριστήση!
Πώς θ' αντικρύση ταις ματιαίς ταις κρύαις
που θα τον δείχνουνε που είναι βάρος!
Τα χείλη τα υπερήφανα πώς τώρα
θ' αρχίσουν να ομιλούνε ταπεινά·
και το υψηλό κεφάλι πώς θα σκύψη!
Τα λόγια πώς θ' ακούση που ξεσκίζουν
τ' αυτιά με κάθε λέξι - κ' εν τοσούτω
πρέπει να κάμνης σαν να μην τα νοιώθης
σαν νάσαι απλούς και δεν καταλαμβάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Friday, April 03, 2009

03/04/09

Ειναι που ποτε δεν δεχτηκαμε να πληρωσουμε το τιμημα

που δεν ειχαμε τα κοτσια

που αποφυγαμε καθε μαχη

Και αυτη η σιγουρια

και η ασφαλεια

ηταν ευκολη

Και τοσο ζεστή…..


Ειναι ολα αυτα

και αλλα τοσα

που ζουμε μια ψευτικη,

αναξια ζωη.


***************************************************


Αν σε αγγιξω την πρωτη φορα

η μιση μαγεια θα χαθει

και μετα η αλλη μιση

και επειτα και αλλη

και αλλη…

μεχρι που να μην παραμεινει

Τιποτα….

παρα μια νοσταλγια του αρχικου ποθου.


Ολα αυτα

δεν εχουν καμια ιδιαιτερη σημασια,

ποιο αληθινη απ΄τις θεωριες

η Αφη

που διψα να αγγιξει


Δε μπορω να κανω τιποτα

παρα να σε ποθω

και να σε ποθω.

********************************************************

Δεν γουσταρουν να επικοινωνησουν

απροσωποι

ναρκισσοι ...

Θελουν <<απλως να περνανε καλα >> .

Ειναι η νεα μοδα ,

περιφερονται ασκοπα

ανοιγουν το στομα

και κατι αγευστο βγαινει απο μεσα

βαρετο

οσο βαρετα ειναι τα γελια τους ,

οι καθημερινες σκοτουρες τους

τα ματια τους

********************************************************

Ειναι το 90% του ερωτα απλα ενστικο και καυλα?

Ναι,ισως.

Αθεραπευτα ρομαντικοι ολου του κοσμου

Μην διαμαρτυρεστε

Στο 10% κατοικει ενας ολοκληρος κοσμος,ανεξηγητος.

Sunday, February 15, 2009

15/02/09

Βασικα ειμαι ενας ανθρωπος

που εχει χασει το ιδανικο του

ή τα ιδανικα του

χωρις ακομα να μπορει

να το παρει αποφαση.

Wednesday, February 04, 2009

04/02/09

Χορεψε στους κυκλους

που κανεις με τον καπνο

μην σκεφτεσαι τον ερωτα και τον θανατο

ουτε την ζωη που δεν ζεις.

Ακολουθησε την τελεια καμπυλη τους

αν καταφερεις ποτε να τους σχηματισεις.

Περασε αναμεσα τους

οπως περνας απ΄το παραλογο

και για λιγο

νιωσε πως θριαμβευεις

Tuesday, January 13, 2009

13/01/09

Ο ερωτας

και αυτή η ψευδαισθηση αθανασιας που υποσχεται

και η κάθε φορα που αυτοδιαψευδεται

και η κάθε φορα που τον ξαναπιστευουμε

σε ποια σκοτεινη γωνια της υπαρξης

φωλιαζει αυτή η αναγκη να εθελοτυφλουμε?

Ποιος ξερει..

Ισως ειμαστε ναρκομανεις με την αθανασια…

Και τι γελοιο θεατρακι..

Κάθε φορα…..

Κάθε φορα….

*******************************************************

Κοιταξτε

τους κακομαθημενους του ανεκπληρωτου

αυτους που τους δοθηκε

απλοχερα

χωρις κοπο

αυτους που η πραγματικοτητα συμβαδιζε με την επιθυμια

Σχεδον κάθε στιγμη της ζωης τους


Αναλφαβητοι του παραλογου…


Αλλα τι λεω…

Δεν ηταν ότι τους δοθηκε

απλα

δεν ηταν αξιοι για αυτό

δεν ηταν αξιοι…

Και οχι

δεν ζηλευω τους εκπληρωμενους

περα από λιγοτερο πονο

τελικα

δεν πηραν τιποτε άλλο

********************************************************

Αραγε

τι θα βλεπει στα ματια της?

Οταν την κοιτα

θα διακρινει

εστω κατι ελαχιστο

από τους κοσμους

που ταξιδευα?

*****************************************************************

Όχι

Φυσικα όχι

*****************************************************************

Αλλα και αυτοι οι κοσμοι που ταξιδευα…

υπηρχαν πραγματικα?

ή τους φανταστηκα?


*************************************************************

Και αυτή η τελευταια ερωτηση

-της οποιας η απαντηση

εχει ελαχιστη σημασια

για το φαινομενο του ερωτα-

ποναει

Thursday, January 08, 2009

08/01/09

Συζητω για τα ιδια θεματα

πεταω τις ιδιες κλισε φρασεις

ζω στη σκια του καινουργιου

στην σκια της ανανεωσης

και ανεχομαι τον γερο εαυτο μου

σαν τo εγγονι

ενος ηλικιωμενου

που στα τελευταια χρονια της ζωης του

λεει τις ιδιες ιστοριες καθε μερα

αλλα που αυτο

δεν τον διακοπτει

ακουει καρτερικα

ξανα

και ξανα

να μην τον πληγωσει....

Friday, December 26, 2008

26/12/08

Χριστουγεννα.

Πριν ενα χρονο εφτιαχνα burgers...

φετος βαζω καθετηρες και δινω αντιβιοτικα...

Οχι,δεν αλλαξαν πολλα....


Χρονια σκεπτομαι

πως η μονη λυση

ισως

ειναι μια μεγαλη

φυγη

προς τα μπρος....


Μονο που η φυγη δεν γινεται με σκεψεις

ουτε με ονειρα...


Και εγω

δεν μπορω να κουνησω

ουτε το δαχτυλο μου

προς τα μπρος....

Sunday, December 14, 2008

14/12/08

Ποτε δεν υπηρχε

καποιο συγκεκριμενο ειδος γυναικας.

Καποιος θα ελεγε οτι ηταν ολες διαφορετικες

ομως οταν θυμαμαι τον τροπο που κοιτουσαν

ή ενα γελιο τους

σε ολες υπηρχε μια βαθια αθωοτητα

μια μεταφυσικη καθαροτητα

ενα λευκο περιστεριου...


Επιθυμω αυτο που δεν ειμαι

και δεν θα ειμαι ποτε πια?

Τι βλεπω στα ματια τους?

Τον παραδεισο που εχασα για παντα?

**********************************************

Αν ζεις στις αρχες του 21 αιωνα

ανηκεις στο homo sapiens

εχεις σχεση με ενα θηλαστικο του ειδους σου

και πηδηχτεις με ενα αλλο

η επικρατουσα κουλτουρα

οριζει το τριψιμο των βλεννογονων σας

(ή ακομα και την τρυφεροτητα που ανταλλαξατε)

ως απατη

και το θηλαστικο που ειχες σχεση σε αφηνει

χωρις φυσικα να ρωτησει

αν μειωθηκε καθολου η αγαπη...

Προφανως δεν ασχολειται με αυτα...


Δεν ξερω αν καποτε

και σε ποιον αραγε αιωνα

θα εξοικιωθουμε

με τα γεννητικα μας οργανα

και την επιθυμια....

Και αν τελοσπαντον

ειμαστε δεσμιοι της κτητικοτητας

ή του ερωτα

θα ηταν πιο εντιμο

να παραδεχτουμε

οτι το φταιξιμο ή το προβλημα

ειναι αποκλειστικα δικο μας

**********************************************

Μια ελια κρεμεται απ΄το πηγουνι της

τα ρουχα της εχουν τεντωθει απ΄το παχος

και μιλα με μια προφορα

σαν να ζουσε χρονια στα βουνα.

Νοσοκομα σε γηροκομειο....


Αφου ταισε μια ηλικιωμενη

καθεται διπλα της και της μιλα...


Μετα καταλαβαινω το ασκοπο...

Η γιαγια πασχει απο γεροντικη ανοια...

Καθως της μιλα με το ενα χερι της χαιδευει τα μαλλια.

Η ηλικιωμενη την κοιτα με ενα χαμογελο

γαληνιο

εξωπραγματικο.


Ξαφνικα

και οι δυο

ντυνονται στο φως

πιο ομορφες απο καθετι

Friday, December 12, 2008

Αμφισσα,δεκεμβρης 2008


Με κινει ο ποθος και η περιεργεια

Οχι,οχι ερωτας(δεν ξερω αν θα ξαναρθει)

Sunday, November 09, 2008

09/11/08

Αυτη την Κυριακη

αυτο το ποιημα

χτυπα μαζι με την καρδια μου...

που θελει να το πιστεψει....


ROLL THE DICE λοιπον




if you’re going to try, go all the
way.
otherwise, don’t even start.

if you’re going to try, go all the
way.
this could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

go all the way.
it could mean not eating for 3 or 4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test of your
endurance, of
how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine
.

if you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like
that.
you will be alone with the gods
and the nights will flame with
fire.

do it, do it, do it.
do it.

all the way
all the way.

you will ride life straight to
perfect laughter, its
the only good fight
there is.

Charles Bukowski